Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Οι  ουρανοί  υπάρχουν για  ένα πικραμένο  μαντολίνο
Και οι κομήτες  είναι οι μεγάλοι νοσταλγοί.
Χαρταετοί και αερόστατα που  διασχίζανε τα χρόνια μας,
Πιάστηκαν στις ροδακινιές και τα μαλλιά μας

Αυτός είναι ο Κόσμος μας.

Κι αυτό τον Κόσμο οφείλουμε να τον μοιράσουμε.
Ως αντίδωρο.

Κάθε σακούλι να το κάνουμε πανέρι.
Διαχειριστές μας διόρισε ο Κύριος

Κι όχι κατόχους.

Κι ακόμη-μας το υπενθύμισαν οι μυστικοί-
Ας μη  ξεχνούμε ότι Σίμων
Είναι το δεύτερο όνομά μας
Και νοητή πατρίδα, η Κυρήνη.

Τα πουλιά θα πίνουν  καλοκαιρινό Ουρανό κι όταν θα φύγουμε
Τα μάτια τους  θ' ανοίγουν τα παιδιά, όπως τα νυχτολούλουδα

Αλλά, απόλυτα δικό μας δεν είναι ούτε τούτο το τραγούδι.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου