ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΑΣΠΡΟ ΚΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ;

Το
''Πέραν του.."
Προσφέρει στον στοχαστή
Τη δυνατότητα αποκάλυψης ετέρου
"Πέραν του..."

Βεβαίως υφίσταται μια συνέχεια, ανάμεσα στο

Φιλοσοφείν,

Το ρήμα

Σοφίζομαι,

Προφερόμενο από παπαδιαμάντειο "λαδικόν"
-Προφανώς άπτον ακοιμήτους κανδήλας- γραϊδιο,

Και την εξαντλητική
Εμμμένεια

Εκείνου που εγκατέλειψε, με μια τρύπα στο καπέλο, το

Πεδίο της μάχης
Με τον όρκο
Να  μη ξαναγυρίσει χωρίς καινούργια σκακιέρα

1949-ΠΑΝΗΓΥΡΙ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ-ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΘΙΣΤΗ Η ΜΗΤΕΡΑ

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΣΑΪ

Ο Γ. Τ. είναι εξαιρετικός άνθρωπος. Βέβαια, δεν έχει σχέση με τους σιωπηλούς που αποδομούν φθινοπωριάτικα μεσημέρια, ιασεμόοσμοι, κάθονται στα σκαλάκια παλαιών σπιτιών της οδού Κουντουριώτου, “ εδώ” λένε, κοιτάζοντας στο κενό, “έμενε ο εφευρέτης, η κόρη του μου, σε κάμαρη σκοτεινή, μου σερβίρισε  πράσινο τσάι, τους μίλησα για την ισχύ του ανεπίστρεπτα χαμένου, μιας γυναίκας με κίτρινο φουστάνι που κυματίζει δυσμικά, του ημιτελούς κατοχικού  γραφίτη. Ο εφευρέτης έβγαλε από το κρανίο του δύο παπύρους και μου ζήτησε να διαλέξω. Μια νυχτερινή  λιμπελούλα που βομβίζει πάνω από τον ανανά ενός κοριτσιού έως το κόκκινο φεγγάρι ή τα άδεια παράθυρα πολιτειών που δεν θα γνωρίσω ποτέ;”.  

Ο Γ Τ. σχεδιάζει τον αναγνώστη κι ο άλλος απλώς νιώθει.

ΩΡΕΣ ΤΟΥ 401- 1978

Φύλλα αεικίνητα της λεύκας, κόρες τους κίτρινες βρωμούσες

Στ’ αστικολυρικά ποτέ δεν ήσουνα καλός

Δε γνωματεύουν καν ένα «τρελός»

Στ’ άστρα της νύχτας αν μιλούσες

Βρέχεσαι από σταγόνες  του  αναβρυτήριου

Μιλάς με πικροδάφνες με πουλιά με τη Μαρία

Στα  μάτια σου  ανθίζει η καρτερία

Με τη σπουδή του «κατακόρυφου εμβατήριου».

ΛΙΓΟ ΜΑΚΡΥΤΕΡΑ ΑΠ' ΤΗ ΣΤΟΧΑΣΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Τα θερμά απομεσήμερα
Κι ενώ οι νοικοκυρές
Του μετασεισμικού Συνοικισμού Αναπήρων
Τραβούσαν ψάθινες καρέκλες, με ρόκες , πάνω τους, και πλεκτά
Και μάζευαν τη στίξη της πορείας αλόγων μεσημβρινών πλανοδίων
Τροφή για το πουρναράκι και τις φθισικές μπιγκόνιες της αυλής
΄
Εμείς

Σκύβαμε
Στα πολύχρωμα χωνιά
Των παραμελημένων νυχτολούλουδων
Που άνοιγαν στα  πεζοδρόμια

Περιμέναμε ν' ακούσουμε εντός τους
Το τελευταίο "σ' αγαπώ" του παππού
Που είδαμε να χάνεται
Κάτω
Απ' το χώμα

Αργότερα μάθαμε για τα mirabilis
Τη
Μερική
Κρίση

Και τον
Ουρανό

ΖΑΛΗΝ

Ζάλην, ένδοθεν,  είχεν αμφιβόλων λογισμών

Μα ο Ιωσήφ

Δεν υπήρξε

Παρά ταπεινός  μαραγκός

Δε

Δήλωσε ποτέ

Ποιητής