ΞΕΒΑΨΤΕ ΤΗΝ ΟΣΟΙ ΑΚΑΙΡΗ ΤΗ ΘΕΩΡΕΙΤΕ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

 

Περπατούσαμε, προσδοκώντας την απόλυτη ασφάλεια της αηταφίτικης φλόγας, τόσο από τρελούς, άκαιρους ανέμους όσο κι από την εκκωφαντική, εν ασυμμέτρω, συμφωνία άπειρων αηδονιών.

Πατούσαμε  στα μαλακά μέρη των λιθόστρωτων, εκεί όπου συνήθως σάπιζαν τα θεσπέσια μεσημβρινά χρεμετίσματα.

            Πάνω απ΄ τα κεφάλια μας, στους πέτρινους φράχτες, κρέμονταν τα γιασεμιά του Θεού κι οι κωδωνοκρουσίες των ανθρώπων ενώ μικρές πυγολαμπίδες συνέχιζαν την πορεία τους άλλοτε ως βεγγαλικά κι άλλοτε ως άστρα.

            Χριστός Ανέστη φωνάζαμε προς το σκοτεινό σημείο που αιχμαλώτιζε χτύπημα πετάλων κι ας ξέραμε ότι ο Μελαγχαίτης κι ο Ουρίας κι ο Χείρων, ακόμη και οι Φαύνοι και οι Σειληνοί,  όσοι δεν είχαν κρυφθεί στα σκοτεινά δέντρα, τους οδοδείκτες πλέον προς τον Προορισμό, κι ξέραμε ότι κανείς από την παλαιά φύση δεν θα αποκρίνονταν με τον ανθρώπινο αντίλαλο Αληθώς Ανέστη.

Στο σπίτι βρίσκαμε τον παππού να έχει στρώσει το τραπέζι και ένοχα να απολογείται για το μισοάδειο πιάτο του-Δεν σας περίμενα παιδιά μου, την έκανε τόσο νόστιμη η γιαγιά τη μαγειρίτσα

ΠΕΡΙ ΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΟΡΙΑ

Ελάχιστος λόγος περί ορίων.

 Τα οποία  με τη σειρά τους ορίζονται.

Άρα  ή  εκτείνονται ώς το άπειρο ή, ως σύμβαση, υφίστανται.

Τα όρια θυμίζουν τους απέναντι ανισοϋψείς καθρέφτες των  κουρείων όπου μπορείς να δεις το περιποιημένο σου κρανίο σε άπειρα είδωλα.

Τα όρια αποτελούν τα αυγά της  μουσικής.

Βέβαια  τίθενται  συμβολικά, και τις περισσότερες φορές, απολύτως αυθαίρετα.

 Όπως το μηδέν.

Η αρχή, η όποια αρχή, μετά την του παντός, δια  του Λόγου, Ποίηση, αποτελεί ένα τέτοιο συμβατικό όριο.

Η αρχή της μέρας. Η αρχή του έρωτα. Η αρχή της αφήγησης:

"Ήταν ένα κρύο πρωινό του Φθινοπώρου.."

Ένα πρωινό, μετά από χιλιάδες παρόμοια πρωινά, που το αδράχνεις, το ξεχωρίζεις, το παρουσιάζεις.

 Μια προαίρεση, μια αιφνίδια επιλογή  σου.

Όπως η αρέσκειά σου για μια γυναίκα

Ένα λουλούδι ή ένα στίχο.

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΑΠΡΙΛΗΣ,

ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΑΠΡΙΛΗΣ
Ένας ακόμη Απρίλης
Με χελιδόνια
Κεντημένα
Όπως εκείνα,στην πάντα της γιαγιάς

Με λουλούδια από κόλες γλασέ

Χωρίς τις, περί τα μεγάλα, αναμενόμενα
Φρυκτωρίες

Ένας ακόμη Απρίλης
Με τους πραιτωριανούς να εμπαίζουν

Με μια γεύση
Χολής και όξους
Για το Μεγάλο Αθώο



Mόνη μας ελπίδα το
Άπειρο έλεος Εκείνου
Για τους "πεπεδημένους και τους υιούς των τεθανατωμένων"

ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ

ΤΟ ΤΙΠΟΤΕ ΥΠΑΡΧΕΙ

Και στο Ανύπαρκτο

Ψάξτε για μιαν Άνοιξη, ένα Χερουβικό

Μια σταυροαναστάσιμη ανάταση

(Ανάταση ή Ανάσταση)

Επειδή το Τίποτε υπάρχει

Υφίσταται ως  κρίνο νυχτερινό

Σύννεφο δρομαίο, σκονισμένη παπαρούνα

Εκπεφρασμένο

Με το βάθος του

«Ουκ έστιν ώδε».

ΜΙΑ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΑΠΟΔΟΣΗΣ

ΑΠΟΥΣΙΑ

Δίχως

Το εύψαυστόν σου «ώ, τι»-

σα ζελεδάκι.

ΜΕΓΑΣ ΚΑΝΩΝ

Η ΚΟΛΥΜΒΗΘΡΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ

«Η Σιλωάμ των, εξ οφθαλμών, σταγμών»

Του Αγίου Ανδρέου της Κρήτης

Μας προτείνεται

Όσο

Κι αν το

«Ελέησόν με ο Θεός»

Ακούμε

Παράλυτοι και τυφλοί

Δε βλέπουμε καν την εξ αγγέλου

Ενιαύσια ιαματική ταραχή  των υδάτων

Τη φωνή του Κυρίου μόνον ακούν

Μυστικά

Οι άξιοι:

« Μετανοήσαντες

 Όσον ο Άγιος

 Σηκώσατε

 Σταυρό σας, πλέον, το κρεβάτι

 

 

Κι ακολουθήστε με»