ΑΠΟΛΥΤΟ
Σ'ένα πέλαγος σχετικοτήτων-
-Κι η λέξη πέλαγος εδώ ακυριολεκτεί-
Διψούμε το απλό και απόλυτο
Κι όπου υπάρχει δίψα υπάρχει και νερό

Να, γιατί γράφουμε συνέχεια στίχους
Για το Θεό,τον Ουρανό,την Αγάπη

ΑΦΟΡΗΤΟ

Άτοπο δεν είναι να κυνηγούμε πολύτροπες λέξεις
Να κρεμόμαστε απ' αυτές
Σαν από εαρινά αερόστατα
Και να ταξιδεύουμε σε ολοφώτεινους ουρανούς;

Αφόρητα δεν είναι όλ'αυτά
Όταν
Παιδιά
Θηλάζουν
Κάδους σκουπιδιών;

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ

Μερικές φορές, στο απόβροχο

Πέφτουν από τον ουρανό

Ασπρόμαυρες φωτογραφίες:

Πέφτουν συγγενείς με ημιμύστακα, φορτωμένο έπαρση

Αλλού, ο χρόνος είναι κρεμασμένος σε γυναικεία βλέφαρα

Τα παιδιά πέφτουν ανάλαφρα

Παίζοντας το «μέλισσα, μέλισσα, μέλι γλυκύτατον».

Κάρα γεμάτα πολύχρωμα πλήθη που άδουν

Τον «Χαραλάμπη» και το «Στρώσε το στρώμα σου για δυο»

Ο πατέρας με γαρίφαλο στ’ αυτί

Ρέουν ακόμη

Πάθη τσιγγάνας σε υστερόγραφο δελταρίου:

«Μάθε, μάνα, ότι ο γιος σου

Σκότωσε δύο και τον κλείσαν μέσα

Από υγείαν υγιαίνουμε» 

ΥΠΟΓΡΑΦΗ :ΑΡΛΕΚΙΝΟΣ

Εγγίζει της σιωπής σου το πυρρό το μέταλλο

μια ματωμένη μου πληγή αριστερά στο στήθος.

Μιας μαργαρίτας ήταν ΔΕΝ το τελευταίο πέταλο.

το ‘ξερες – μα σου χρειαζόταν ο γαλάζιος μύθος:

Θ’ άφηνε τα παράξενα κλισέ του ο ποιητής

κι ίσως για χάρη σου να ζέσταινε τον ήλιο.

Των ιπποτών ο έσχατος σε μακρινό βασίλειο

δικός σου τροβαδούρος και ταυτόχρονα εραστής.

Πρόλαβα μοναχά μία μπαλάντα να σου γράψω.

Κάτι για νυχτολούλουδα υγρά – υπογραφή Αρλεκίνος.

Χαρτί που ξέσκισα στον άνεμο όταν εκείνος

σ’ αγκάλιαζε και δεν μπορούσα ούτε να κλάψω.

ΚΑΠΟΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Κάποια ποιήματα θυμίζουν  τα  χαμένα στο δάσος παιδιά

Ενίοτε τραγουδούν, καταπίνοντας φόβους για την αποδοχή τους

Άλλοτε, ταυτίζονται με  την Κοκκινοσκουφίτσα

(Ο κακός λύκος της κριτικής, πάντοτε ενεδρεύει )

Μερικές φορές, συμφύρονται  στο των νάνων εσμό

Παίζοντας το ρόλο των, υπέρ τον γελοίο, γελοίων

Μερικά ψάχνουν –δολιχοδρόμο- τον Πολικό

Είναι τα  πολιτικά ή τα απαγγελόμενα φιλαγοραία

Άλλα μοιράζονται τα μυστικά τους με τα’ αηδόνια

Μόνον  ένα  μακρινό κι άσημο στεγνώνει

Το φως του

Όπως η μικρή

Αδιάφορη

Πυγολαμπίδα

ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

Tα πουλιά τρέφονται από φως

Κι εκείνο το ελάχιστο, σαν πνοή

Που αποτελεί την πικρήν απουσία

Γύρω από τα στόματα των γυναικών που αγαπήσαμε

Και χάσαμε

Ακολουθούν τους δρόμους που χάραξαν

Σιωπηλά

Εξαπτέρυγα

Τα πουλιά είναι οι οδοδείχτες για τον Ουρανό

Έρχονται από το τίποτε και

Κατευθύνονται στο πουθενά

Τις δυο αυτές ατοπίες συλλαμβάνουν

Λεταίσθητοι κι αισθαντικοί ποιητές

Όπως ο Σαραντάρης κι ο Αρσένι Ταρκόφσκι