Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΑΜΕΣΩΣ
Σε ξεφτισμένες πόρτες,υπάρχουν ταμπελίτσες
-ξύλινες οι πιο πολλές-με το "επιστρέφω αμέσως",
αυτό,βέβαια,το "αμέσως" κρατάει κάμποσο
οι γυναίκες, με βλέμματα στο χρώμα της θάλασσας,
κάθονται σε μια καρέκλα και το περιμένουν αιώνες,
τα παιδιά, παίζουν το σαλίγκαρο στο χώμα
και στο απέναντι οικόπεδο, με τ'ασφοδίλια,δύει ο ήλιος.

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2015

ΕΠΙ ΤΩΝ ΠΟΤΑΜΩΝ ΒΑΒΥΛΩΝΟΣ
Κι ήσαν μεγάλες οι ιδέες και τα όνειρά μας,τόσο που
σκεφτόμαστε να τα μεταφέρουμε και σ'άλλες καρδιές.
Ένα πρόβλημα είναι αυτή η μεταφορά, άραγε θα τα δεχτούν
οι άλλοι; Έτσι,χωρίς αντηρίδες και στηρίγματα,
στερεωμένα στα σύννεφα,πάνω απ'το δάσος με τους
κακούς παιδικούς μας λύκους;Να τα στείλουμε με επιστολές
ή με μποτίλιες στο πέλαγος,καλύτερα,νομίζω,είναι να κλάψουμε,
κρεμώντας τα επί των ποταμών Βαβυλώνος.

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2015

ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΜΕ, ΤΟ "ΠΑΝΤΟΤΕ" ΙΣΧΥΕΙ
Τα ποιήματα υποτίθεται ότι τελειώνουν
μ'έναν αιφνίδιο θάνατο,
το άναμμα και το σβήσιμο ενός διάττοντα,
θυμίζουν το τέλος, στο ταξίδι του κοριτσιού με τα σπίρτα,
δεν υφίσταται πλαίσιο,άνω τελεία,
δευτερεύουσα πρόταση,το κουπί δε σπάει
στα πλευρά της θάλασσας
-εδώ που τα λέμε,τίποτε δεν τελειώνει
ούτε συ κι εγώ, αν δεν μας σταματήσουν,
και τότε,ακόμη, εξακολουθεί
η φορά,
τα τριαντάφυλλα ανθίζουν αργά,οι άνθρωποι περνούν
ο ένας στο όνειρο του άλλου,
μια υποδόρια κινητικότητα,
η βούληση του Αγίου Μαξίμου, είναι κίνηση
και η αγάπη
και λάθος τό 'γραψα,είμαστε, μονίμως,σκονισμένοι,
από την σύγκρουση των μετεωριτών.



ΓΙΑ Ν' ΑΠΟΓΕΙΩΘΕΙΣ
Στην αρχή δεν το παίρνεις καν είδηση,
δυο σταγόνες διάφανες,
πέντε λέξεις,όπως εκείνες
του Μαλαρμέ και του Βαλερί,κολυμπούν,
χρυσόψαρα
στο μεγακείμενο,

εσύ κοιτάζεις πάντοτε τη γυάλα,

η μουσική για αστέρια παίζεται με κρουστά,
και συνεχίζεις,

ξάφνου το αντιλαμβάνεσαι,

το καθαρό ποίημα έχει τελειώσει εδώ κι  αιώνες,
όλα τ'άλλα είναι έρμα,πού'πρεπε να πετάξεις,
για ν'απογειωθείς.




Σάββατο 7 Φεβρουαρίου 2015

Η ΒΟΥΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ
"Μέσαι δε νύκτες, παρά δ’ έρχεται ώρα,
εγώ δε μόνα καθεύδω", εκείνη έκλαιγε τον έρωτα,
θα μπορούσε να'ναι γόνιμη εγκατάλειψη ή θάνατος,
μα εγώ τί να πω,το πρόσωπό σου χάνεται άδειο
ή γεμάτο κενό,
"δέδυκε μεν α Σελάνα και Πληιάδες",θα μπορούσε να'ναι
ένας άλλος πόνος
καθώς χάνονται κι ανατέλλουν τα ουράνια σώματα
υπάρχουν πολλά
πέρα από τον έρωτα και το θάνατο,
αίφνης η σιγή,οι άνθρωποι σωπαίνουν,
δεν κυνηγούν καν τη βουή τους, οι ίδιες οι λέξεις
μιλούν όσο μια πέτρα που κάνει κύκλους
στο νερό,
τα ρήματα ισόβια μένουν του άνθους κάκτου,
τί να πεις σε μια μέρα,πώς να το πεις;




Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2015

ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΚΕΙ
Δε θα΄ταν καλύτερα,αντί για μια θεωρία για την ποίηση,
να γράφουμε ποίηση;
Τα ποιήματα,εξ'άλλου, είναι σαν
ένας γενικός μαθηματικός τύπος
του Κόσμου,
δεν κατασκευάζονται,δεν ανακαλύπτονται
υπάρχουν,εκεί,
η γεροντοκόρη που σερβίριζε τη  μέντα,ένας άνεμος,
κυνηγούσε τα κλαδιά και τον εαυτό του,τα αρχικά Γ.Τ. στη βάση
της κολόνας,μια πονεμένη ιστορία του κυρ-Αντώνη,που
έκανε στ'Ανάπλι για φόνο,έφυγες, το επίθετο στιλπνός,
στην αναδίπλωσή τους, εκπληρούν γραμματικούς ποιητικούς
κανόνες,
το ποίημα,αν εκτεθεί στην ολότητά του,
αλλάζει,εξαιρετικά, τη μορφή του Κόσμου, γι αυτό
το κάνουμε σαΐτα και το πετούμε σε μια κυρία,που
δε ζει πλέον.