ΕΝΑ ΑΛΟΓΟ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙ
Δεν πρέπει να είναι κι άσχημα εκεί,
Μέσα στους γαλαξίες και τους νυχτερινούς κήπους
Που με τις αποσκευές τους
(Νυχτοπεταλούδες κι όνειρα παιδικά)
Ανελήφθησαν.

Κάθε πρωί,των χερουβείμ τα πτίλα πέφτουν
Αργά και τελετουργικά,
Όπως περνάει μια μπάντα
Με το δεξί χέρι του μαέστρου να τινάζει
Τις νότες, σα να σπέρνει μεγάλες στιγμές,
Αμετάκλητες αποφάσεις
Ή ένας άνεμος στροβιλίζεται
Γύρω από ένα άλογο που έμαθε να νοσταλγεί.

Δεν πρέπει να΄ναι κι άσχημα εκεί.
Η μουσική,νόμισμα-και περνάει
Από χέρι σε φτερό, από ποίημα σε παιγνίδι.

ΚΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ
Είναι κάτι παλιά δωμάτια που θα βαρύνουν
Στα μεγάλα χέρια του Θεού.
Στα τζάμια τους φαίνονται,κολλημένες,αρχαίες φρυκτωρίες
Που κάποτε σήμαναν το αναπότρεπτο.
Στα έπιπλά τους στοιβάχτηκαν βόγκοι, γέλια,μοιρολόγια.
Γριούλες ξεμάτιασαν με λάδι και νερό
Άλλες άναψαν το καντηλάκι των Αγίων.
Απ' τα παράθυρά τους, κάθε πρωί,πετούσαν
Περιστέρια γεμάτα φως
(Κάποιες σταγόνες του έπεφταν στο πάτωμα
Κι έμεναν  ανεξίτηλοι λεκέδες).
Τα βράδια, οι νυχτερίδες κατευθύνονταν
Προς τους άδειους τους καθρέφτες.

Είναι κάποια παλιά δωμάτια,
Γεμάτα από τις προσευχές των παιδιών
Κι από τ'άσπρα χέρια των ερωτευμένων.

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΟΥ ΣΚΟΥΡΙΑΣΕ ΛΙΓΑΚΙ

ΜΕ ΠΑΝΤΙΕΡΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΗ ΒΡΟΧΗ
Στο αναποδογυρισμένο καπέλο του έριξα ένα όνειρο
Από αυτά που, συχνά, σας ταχυδρομώ:
Γράφω το όνομα και τη διεύθυνσή σας
Και μου επιστρέφονται, με την ένδειξη "μετώκησεν".
Τότε η μουσική που έπαιζε,άλλαξε
-Σκούριασε  λιγάκι-
Το φεγγάρι έγειρε, σα να έλεγε: "Σιγά,ο Ενδυμίων κοιμάται".
Κι όμως ήταν ένα ευτυχισμένο όνειρο
Με παντιέρες
Κάτω
απ' τη βροχή.

ΑΠ' ΤΟΥΣ ΛΑΙΜΟΥΣ ΤΩΝ ΑΗΔΟΝΙΩΝ ΚΑΤΑΡΕΣ

Δεν περπατήθηκαν-πιστεύω- όλοι οι δρόμοι.

Αίφνης, δεν εκτέθηκε σε προθήκες super market
Ο Μέγας Κανών, του Αγίου Ανδρέου
Του Κρητός.
Και δεν τινάχθηκαν,
Απ' τους λαιμούς των αηδονιών, κατάρες.
Τα ιστιοφόρα δεν ποντίζουν,γι άγκυρες, ποιήματα
Κι ο Μίσκιν θα' έχει φυτρωμένο πάντοτε,
Μες την καρδιά του, ένα κρίνο.

Απ'τις ρωγμές μου, διακρίνεται το Αιώνιο:
Βουβός, ρήτορας καιρός, κάτω απ'τις καμπάνες,
Η κουβέρτα της θάλασσας να φανερώνει
Τα λυπημένα βλέμματα όσων αναχώρησαν
Μαζί με τ'όνομά τους.

Πάντως δεν ειπώθηκαν όλα.Κι αν αυτό συνέβη,
Υπάρχουν οι καθρέφτες με τα αλλότρια είδωλα
Και κυματίζει, σα σημαία, ένα παλιό μου τραγούδι:
"Στο πουθενά και το ποτέ ανάμεσα
Υπάρχει ένας καιρός
Για να ξεχνάς τη λήθη".

ΕΥΘΡΑΥΣΤΑ
Κι αν σας μιλώ με παραβολές
Είναι γιατί θεωρώ εύθραυστα τ'αστέρια.

ΠΕΡΝΑΕΙ ΠΕΡΝΑΕΙ Η ΜΕΛΙΣΣΑ
Απλώς, όλα τελεσιουργούνται στη Σιωπή,
Στη δραπέτευση "επί γυμνού"-Οι άλλοι
Έμειναν με τη σινδόνη, πέρασε ο νεανίσκος
Πώς αλλιώς θα βρεθείς
Κοντά στον πόνο ενός Θεού;
Τίποτε δεν απομένει,
Οι τελώνες φορούν τα επιμανίκια,
Μαζεύουν τη χρυσόσκονη απ'τη ζυγαριά,
Δικές μας οι σπάνιες λέξεις
Ανοίγουν όπως ο καρπός της ρετσινολαδιάς.

Nα προλάβεις να πεις "φεύγω". Όπως τραγουδούσαμε
Το"περνάει,περνάει η μέλισσα".