Τρίτη 15 Απριλίου 2014

ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟ ΞΕΝΟΝ
Έστω μισολιπόθυμη Άνοιξη
Στις ανθισμένες πασχαλιές πνιγμένη.
Σκάβουν τ'αηδόνια ένα βαθύ πηγάδι,
Να φτάσουν στην καρδιά της νύχτας,
Και τρυφερά να την τυλίξουν.
Σταγόνες, κρέμονται οι αστερισμοί,
Ακούγονται ακριβά αναφιλητά μέσα στα περιβόλια.
Ο Αριμαθαίος στον Πιλάτο  εξηγεί
Το ξένον ενός θεϊκού θανάτου.

Δευτέρα 14 Απριλίου 2014

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ


ΤΑ ΠΑΛΑΙΑ ΔΑΚΡΥΑ
Πού άραγε να βρίσκονται ανθισμένα
Τα παλαιά  μενεξεδένια δάκρυα για τον "Νυμφώνα";

ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ

ΣΤΑΥΡΟΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ
Τέτοιες μέρες, διαπιστώνω ότι τ' όνομά μου δεν είναι
Σίμων.
Δεν ξέρω καν κατά πού πέφτει η Κυρήνη.
Ο Γολγοθάς, μού είναι δυσανάβατος κι ως λέξη.
Άντε να φτάσω στις υπώρειες,
Ζώντας έναν ανθρώπινο πόνο
Σαν αυτόν που βιώνουν εκατομμύρια, πλάι μου.
Πώς να αναλύσω, Κύριε,
Την απόλυτη μοναξιά του "λαμά σαβαχθανί";
(Κι αυτό ο καμπούρης ο καντηλανάφτης
Μου το επεσήμανε, στο "Χειμωνιάτικο φως").
Πώς να ζητήσω απ'τον Πατέρα
Το "Άφες αυτοίς";
Τη Συγχώρεση
Αυτών που με πονούν;
Γι αυτό,Κύριε, μένω στο φολκλόρ-
(Ανάλυση της αρχιτεκτονικής του ιώδους
Οι παιδικές μου Πασχαλιές,
Κι άλλα τέτοια).


Κι όμως, το ξέρω κατά βάθος:
Στην Ανάσταση
Φτάνεις
Μέσα
Από
Τη
Σταύρωση.

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΛΗΜΕΡΑ
Σ'ένα παλιό συρτάρι αναπαύεται ο παππούς μου ο Γαρύφαλλος.
Όταν έχω δύσκολο ύπνο τον πιάνω απαλά
Και τον τοποθετώ κάτω απ' το μαξιλάρι μου.
Μου μιλάει,τότε, για την καρυδιά της αυλής του,
Και τις καντάδες του Θωμά και των άλλων λιμοκοντόρων,
Για τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τη Μαριάννα Χατζοπούλου.
Είχε την τύχη να τους γνωρίσει από κοντά.
Τον πρώτο τον προσφώνησε:"Ως ευ παρέστης, Ελευθέριε σοφέ.."
Με τη δεύτερη τραγούδησαν το "Γαρύφαλλο στ' αυτί",
Ενώ ο αχρείος ο Πεταλάς τους σέρβιρε στεγνή καρυδόπιτα.
"Γύριζε τα μάτια της σαν καρουζέλ" μου λέει.
"Τη ζωγράφισα στη σκόνη του τραπεζιού".

Όταν το πρωινό φεγγάρι μυρίσει πικραμύγδαλο
Ο παππούς αποσύρεται στο συρτάρι του
Κι εγώ κοιτάζω στον καθρέφτη με το χαραγμένο "Καλημέρα".


Κυριακή 13 Απριλίου 2014

ΚΥΡΙΩΣ ΕΛΛΕΙΠΑΝ

ΚΥΡΙΩΣ ΕΛΛΕΙΠΑΝ
Κι όταν έσπρωξε απαλά την πόρτα,
Κανένα δωμάτιο δεν ένιωσε πίσω.
Δεν είδε καρέκλες ή κρεβάτια
Ούτε τραπέζια με βάζα από πορσελάνη.
Δεν υπήρχαν παράθυρα να ευωδιάζουν
Από ανθισμένες του κήπου βερικοκιές,
Ήλιο και πουλιά φορτωμένες.

Κυρίως έλλειπαν οι άνθρωποι.

Και τα χρόνια ήσαν κρυμμένα-
Όπως οι παντούφλες και οι σκούπες.


Μόνον η Αγία Παρασκευή, η Επιβατιανή
Τον ευλογούσε
Μ'ένα πιατάκι
Κόλλυβα
Στο χέρι.

Σάββατο 12 Απριλίου 2014

ΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΦΩΣ

ΜΑΓΙΑΤΙΚΟ ΦΩΣ
Μπροστά απ'το παράθυρο πέρασε ένα σπουργίτι
Με λίγο μαγιάτικο φως στο ράμφος
Και μια σκοτωμένη παπαρούνα στην ουρά.
"Αυτό ήταν όλο"ψιθύρισε η Διοτίμα
Η ουκ άπειρος δυσσυνέτων διαγραμμάτων.