Πέμπτη 20 Μαρτίου 2014

Ο ΑΡΘΟΥΡΟΣ ΡΕΜΠΟ ΤΗΣ ΨΑΡΟΚΟΛΛΑΣ

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΚΙΑΣ
Ο Δεδούσης έφτιαξε το τελευταίο αερόστατο
Και το σήκωσε ψηλά-νυχτερινή λαμπηδόνα.
Τον φαντάζομαι στη συνέχεια
Να κλείνεται στο δωμάτιό του
Να κοιτάζει τον ουρανό απ' το παράθυρο
Ψελλίζοντας-αυτή είναι η παιδική μου καρδιά.
Μπορώ στην υπόλοιπη ζωή μου, ελεύθερα
Εγώ, ο Αρθούρος Ρεμπό της ψαρόκολλας
Και του αναμμένου στουπιού
Ν'ασχοληθώ με το εμπόριο διαμαντιών
Να γίνω μπακάλης,τορναδόρος ή ρητινοσυλλέκτης.




Τετάρτη 19 Μαρτίου 2014

ΠΡΙΝ ΝΑ ΣΤΟ ΘΟΛΟ ΣΒΗΣΟΥΝΕ ΑΝΑΒΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΛΗΘΗ

ΨΑΡΕΜΑ ΣΤΟ ΤΣΙΜΕΝΤΕΝΙΟ ΤΟΥ 60
Πομφόλυγα τη βλέπαμε  από το "βουλιαγμένο"
Να σκάει, λαμπερή στο θόλο της η Πούλια
Στ'αγκίστρια μας σπαρτάραγαν μουσμούλια
Κι ήταν δεξιά που αντίφεγγε μας σπαραγμένο
Το φως του φάρου σε νερό σπασμένο.


Μύριζαν πεύκο τα ανασηκωμένα μας τα στήθη
Μες τον παράξενα υψωμένο του σκαριού μας όγκο
Εύμολπον έλεγες του κάθε κύματος το βόγγο
Σιωπηλά κραυγάζαν οι διάττοντες:Βοήθει
Πριν να στο θόλο σβήσουνε, ανάβοντας στη λήθη.




Τρίτη 18 Μαρτίου 2014

ΚΙ ΕΝΑΣ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ

Ή ΟΠΩΣ ΕΝΑ ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ

Ο Χρόνος διπλώνει σ' άπειρες χαρακιές
Όπως το χώμα στους αμμόλοφους
Ή όπως ένα αλληλούια.

Εκεί επωάζονται οι έρωτες κι ο θάνατος
Κι ένα μικρό παιδί ζητάει τη μαμά του.

Εκεί φύεται η ενδεχομενικότητα
Σαν να πετάει ένα κόκκινο μπαλόνι.

Πλάι στους δράκοντες του Χρόνου τραγουδούσαμε
"Σας πήραμε...σας πήραμε... φλουρί κωνσταντινάτο".

Τίποτε δεν πήραμε, τίποτε δεν υφίσταται δικό μας.
Θα' ρθει, βέβαια-η κατά Κίρκεργκωρ- Στιγμή.

Αλλά η αιωνιότητα είναι ένταση,
Όχι ο Καιρός που σε πεδικλώνει.

Η αιωνιότητα είναι το ποίημα κι ένας νυχτερινός στεναγμός

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014

ΦΥΣΑΕΙ ΘΑΝΑΤΟΣ

Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΝ ΑΓΑΠΗΣΕΙ
Χτυπιούνται οι ανεμοδείχτες στο σκοτάδι:
"Φυσάει θάνατος ",΄μονολογούν οι ποιητές
Και κρύβουν σ'ένα πέταλο σιγής
 Ό,τι,παράφορα, έχουν αγαπήσει.







Κυριακή 16 Μαρτίου 2014

ΔΕΜΑΤΑΚΙΑ ΜΕ ΤΕΡΙΡΕΜ

ΟΠΩΣ Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ
Δε θα ξεχασθούμε, υποθέτω:
Εγώ θα σας στέλνω, σε φακέλλους,αστέρια
Κι αγγέλων πτίλα χρυσά.
Κι εσείς, σε μικρά δεματάκια,
Την οσμή των νερατζανθιών, που τόσον αγαπώ.
Θα σας εσωκλείω χερουβικά, ιδιόμελα και τεριρέμ
Και θα μου θυμίζετε
Πώς ταξιδεύουν τα εαρινά σύννεφα
Πώς σκορπίζει στη θάλασσα το φεγγάρι.
Ένας χωρισμός, βέβαια,
Μπορεί ν'ανθίσει την επόμενη στιγμή
Ή
Ύστερα από πολλές δεκαετίες
-Μικρή σημασία έχει-.
Το ζήτημα είναι
Η ύπαρξη
Μιας αγάπης ατέρμονης, όπως το βλέμμα,
Όπως΄η ελπίδα
Και η μουσική.

Σάββατο 15 Μαρτίου 2014

ΕΝΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

ΧΡΟΝΙΚΑ

Τα ερωτικά ποιήματα
Δεν είναι παρά Χρονικά
Γραμμένα σε παλιούς παπύρους,
Στην όχθη της θάλασσας.
Ο πραγματικός έρωτας έχει ήδη φτερουγίσει
Σαν την καρδερίνα από ένα σπασμένο συρματάκι.
Όταν τον ζούσαμε
Μόνο την πένα δε σκεπτόμαστε.
Φοβόμαστε την απουσία και τη σιωπή,
Κυνηγούσαμε αστέρια και πεταλούδες
Σε μάτια αγαπημένα.
Βιώναμε-
Δε μνημονεύαμε.
Ώσπου ήλθεν ο καιρός και η επιθυμία
Να καταργήσουμε
Την
Έλλειψη,
Αυτή που δημιούργησε
Ένας αποχαιρετισμός.