Σάββατο 8 Μαρτίου 2014

ΟΙ ΚΩΔΩΝΟΚΡΟΥΣΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΜΟΥ

ΤΟ ΚΑΣΚΟΛ ΤΗΣ ΥΠΕΡΤΑΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
Πρέπει κι η θάλασσα να έχει όρια:
Είναι οι εαρινές προθέσεις μας, να βρούμε
Τη λέξη και τον τόπο
Όπου η τελευταία μεταμορφώνεται
Και καταλήγει- ως φως- ν'ανθίσει.
Πρέπει και η νύχτα να' χει μια καρδιά:
Ένα περιπλανώμενο,
Ένα περιπαθές τραγούδι,
Γεμάτο αμάν και νυχτερίδες
Που περνούν τα ανοιχτά παράθυρα
Για να δουν το είδωλό τους
Σε μελαγχολικούς καθρέφτες.
Απ' την Ιστορία της ποίησης μου
Δε λείπουν και οι κωδωνοκρούστες:
Ο Τσιγκιτσάγκας που έφτυνε αστέρια,
Ο ΄Κώστας ο Μαμουνατζής, με το αχβαχ στο πέτο
Η Σαλοκατίνα η Β που πρότεινε τα γεροντόπαχα
Ως βασιλόπαιδος κύηση- ο Παύλος είν'ο πατέρας
Κι όλοι όσοι ζεσταίνονταν(το ξανά 'παμε)
Τυλιγμένοι με το κασκόλ
Της υπέρτατης μουσικής.



Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014

ΣΥΛΛΟΓΗ ΑΠΟ ΘΛΙΜΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ


ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟΝ ΜΟΥ
Τα νυχτερινά τραγούδια,
Όταν τ'ακούς σ' άλλες ώρες,
Φαλτσάρουν άσχημα
Όπως τα φρένα παλαιών λεωφορείων.
Τα νυχτερινά τραγούδια μοιάζουν
Σα μια φούχτα με φυστικοστράγαλα
Που πετάς ψηλά,όπως τους μπλε αστερισμούς.
Όπως τα γιασεμιά ή τα σανδάλια ευωχουμένων.

Τα νυχτερινά τραγούδια
Ερωτεύονται
Τα μεγάλα μάτια των πορτρέτων φαγιούμ.

Τρυπώνουν σε μακρινά τρένα,
Μπορούν να σου προσδιορίσουν το ακριβές χρώμα
Της ανθισμένης ροδακινιάς-μετά το σούρουπο,
Να τρυπώσουν στο όνειρο ενός αγγέλου
Μιας νυχτοπεταλούδας ή ενός αλητογράφου.

Αν πιάσετε στην απόχη σας έναν αμανέ
Παρακαλώ στείλτε τον μου σε παλιό καφεκούτι

Κάνω συλλογή από παλιές, θλιμμένες στιγμές
Από λέξεις που πεθαίνουν κάθε πρωί.
















Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

ΣΤΟ ΒΥΘΟ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΤΙΩΝ
Ο θάνατος μας κοιτάζει συνεπαρμένος
Από παλιές
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες.

Αν προσέξετε, θα τον δείτε ν' αναδεύεται σα φίδι
Στο βυθό των ματιών των παιδιών
Που, σήμερα, ταξιδεύουν ανάμεσα σε κόκκινα νέφη,
Παίζουν, με τα αραιά άστρα, τις αμάδες
Και ψάλλουν το τεριρέμ.

Ο θάνατος κάνει κούνια στα μουστάκια
Των υψηλόβαθμων προγόνων
Όσων καμαρώνουν σε βαριές κορνίζες-
Μα εκείνοι
Φέρονται σα γέρικα σκυλιά:
Αγκομαχούν, ενώ τους τραβούν τις μπότες
Πλάι στο στιλπνό κομό.

Ο θάνατος είναι η μαϊμού
Που ανεβαίνει στον ώμο όποιου εκείνη επιλέξει.

Μα προ πάντων να τον βλέπετε
Σαν τον ελεύθερο σκοπευτή του Μπουνιουέλ
Που ξεχωρίζει ποιον  θα ξεκουράσει απ' το πλήθος.

Συνήθως αυτός που επιλέγει, αφήνει πίσω του ένα τραγούδι
-Όπως ισχυρίζεται ο Τζέημς Τζόϋς.




Τρίτη 4 Μαρτίου 2014

ΚΕΡΜΑΤΑ ΞΕΝΗΣ ΚΟΥΒΕΝΤΑΣ


ΚΡΑΤΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΣΟΥ
Έχω φυλάξει σ' ένα παλιό συρτάρι
Όλα τα οξειδωμένα, χάλκινα,
Ακατανόητα για τους ξένους, τραγούδια.

Το βραδινό "απιτιρινούϊα", αίφνης,
Που έσπαζε τον ύπνο των ανθέων,
Που άνοιγε αργά το μάτι του τράγου,
Καθώς κυνηγούσαμε στους σκοτεινούς μπαξέδες
Μαγιάτικα αερόστατα.

Στο ίδιο συρτάρι κρατώ τα λόγια
(Κέρματα μιας απέραντης ξένης κουβέντας)
Που ακούγονταν στο διπλανό δωμάτιο
Το βράδυ του θανάτου του παππού:
-Κάτω από μια μελικοκκιά....θα'ναι αλλού...

Τις παιδικές μου προσευχές,
Απλές,σαν μια χειμερινή ευδία,

Μία μετάφραση της φρυκτωρίας που διαβάζαμε
Μεσάνυχτα, στην κορυφή του βουνού:
"Κράτησε αυτό το φεγγάρι στα βλέφαρά σου"-

Αυτό ήταν το ανθισμένο μήνυμα
Ή κάτι παρόμοιο-

Ιώδες πάντως.


ΚΑΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΠΟΥ Τ' ΑΡΜΕΓΕΙΣ

ΠΟΤΙΣΜΕΝΑ ΜΕ ΙΔΡΩΤΑ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΡΑΣΙ
Προχθές τα μεσάνυχτα,
Στάθηκαν, κάτω απ'το παράθυρό μου,
Ο Τζιόρτζιο Εβαρίστο Ντε Κίρικο κι ο Μίλτος Σαχτούρης.
Τους έβλεπα κι όλας
Μέσα απ'τις ξύλινες γρίλιες.
Μιλούσαν έντονα για φωτισμένα τρένα κι άγριες λέξεις,
Για την καθαρότητα των μολυβιών Faber νο.1
Και τα δέντρα που τ' αρμέγεις κάθε πρωί
(Μέθοδος,το τελευταίο,του Ντύλαν Τόμας).
Έβρισκαν ότι τα τραγούδια βλασταίνουν
Στην άκρη μιας Άνοιξης ή ενός Αιώνα.
Και θέλουν πότισμα με ιδρώτα και κόκκινο κρασί.
Mιλούσαν και για τις παράλληλες γραμμές
Που σ'οδηγούν στην κόμη της Εκάτης,
Αν καταφέρεις πάνω τους να ισορροπήσεις
Όπως, στις ράγες, τα παιδιά και οι τρελοί παλιάτσοι.

Ενίοτε στο "πόθεν" του ενός, ο άλλος σιωπούσε
Ή τίναζε, απ το μανίκι του,τα πιο γλυκά αστέρια.

Ώσπου βαρέθηκα κι εγώ την τόση ευφροσύνη,
Πέταξα απ' το παράθυρο τη γυάλα
Με το χρυσόψαρό μου

Και συνέχισα έναν αθώο λευκόν ύπνο.


Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

ΚΑΙ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΦΩΣ
Δίπλωσες,Κύριε, προσεκτικά το μέλλον, σαν πετσέτα,
Έτσι που να μην επιτρέπονται οιωνοσκοπήσεις.

Έσβησαν ήδη οι γερανοί στη δύση.

Και το παρόν, μάς έμεινε στα χέρια
Όπως κομμένο αγάλματος κεφάλι
Που δε σμιλεύτηκε για να μιλάει.

Στην εποχή μάς πέταξες της δόξας
Των φρύνων,της ανεμώνης, των τρελών πουλιών.

Ώδε η σοφία εστίν:

Να κοιμηθούμε απλά και ήρεμα
Μέσα σε ανθισμένο στίχο

Και να ξυπνήσουμε στο φως.