Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

ΑΣ ΚΑΠΝΙΣΟΥΜΕ


ΑΣ ΚΑΠΝΙΣΟΥΜΕ

Ψάχνω τον Λούκυ- Λουκ, τον χάρτινο ιππότη.
Σκίτσο μ’ ηλιομπαλώματα, μια θύμηση υγρή.
Στα είκοσι έγγραφα πως χάθηκεν η νιότη
(σαν έφυγε). Δεν πίστευα πως θα χαθεί
του ερωτικού μου ο εκτελεστής παιάνα,
των «πάντα θα», του «σ’ αγαπώ», του «Άννα».

Λέγαμε για τους Ντάλτον και πολλές φορές
τις ηρωικές του παίρναμε πόζες.
Ήταν η Αννούλα μοναχά τις Κυριακές
όταν της πρόσφερα στον κήπο μας μιμόζες

Πιστεύω ότι θα βρω τον Λούκυ δίχως άλλο.
Θα τον κεράσω κόκα – κόλα και τσιγάρο.
Πριν στο «γιατί φθάσουμε να χωρίσουμε»
Απλά θα μου μιλήσει:»Ας καπνίσουμε».


ΓΙΑΤΙ ΡΑΜΦΙΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ

ΤΑ ΚΕΚΡΑΓΑΡΙΑ
Από το παράθυρο,
Άστραφτε στο εικονοστάσι,
Η Επιβατιανή Αγία Παρασκευή.
Μελετούσες την αρχιτεκτονική του μπλε
Στα ρούχα της
(Ενώ η γαλήνη έσπαγε
Απ' τα Κεκραγάρια και τα Ανοιξαντάρια)
Το απόλυτο, στα μάτια της, του πόνου.
Αυτή την ώρα,
Στο Μπαξέ Τσιφλίκ, τα παιδιά
Αναρωτόνταν αν οι λοβοί των αυτιών τους
Είναι πιο σκληροί απ' τα νεράτζια
Ή γιατί ραμφίζονται τα περιστέρια.
Κι αργότερα
Μετά τη μετοικεσία στην Αγριά
Ο Γιώργος Τσίγκρας γονάτιζε,
Δέονταν μπροστά στο εικόνισμα
Να περπατήσει πάνω στη θάλασσα.
Έστω λίγα βήματα-
Όπως ο Πέτρος.

ΑΘΛΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ

ΑΘΛΙΟ ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ
Εκείνες οι ηδύπικρα αχνές
του πάρκου μ’ έχουν φυλακίσει αλλέες.
Ειδή μου και ψυχή στο Χθές
που κάλυψαν ημέρες νέες-
ώς να πεθάνουνε κι αυτές.

Έψαχνα με λαχτάρα στην υγρή τη χλόη
στις μαργαρίτες δίπλα, στην αλόη
κι άναβε εντός μου η ελπίδα και η πίστη
ότι θα βρώ
χλωμά χλωρό
νεράτζι να προσφέρω τη καλλίστη

από των κοριτσιών που σεργιανούσαν τον χορό.

Καμιά
θέα
της γειτονιάς δεν μου ‘πε «Ευχαριστώ -
να η Ελένη»
Τρώες να οδηγήσω πλέον δεν μπορώ.
Κι αυτό το ποίημα μου απομένει
άθλιο δοκίμιο για τον Καιρό.




(Από τα περυσινά μου)






 






































Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014

ΝΑ ΜΗ ΚΡΥΩΝΕΙΣ,ΘΕΕ

ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΔΡΟΣΙΖΑ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ
Αμαρτίας νεότητός μου και αγνοίας
Μη μνησθής,Κύριε.
Πήγαινε λίγο πιο πίσω:
Τότε
Που φορούσα στεφάνια από πυγολαμπίδες
Και δρόσιζα τα δάχτυλα των αγίων,
Όταν ανάβανε
Απ' τις ευχές
Υπέρ του σύμπαντος Κόσμου...
Τότε
Που βοηθούσα τα πουλιά
Ένα πουκάμισο να σου υφάνουν,
Να μη κρυώνεις
Εκεί ψηλά που βρίσκεσαι
Κι ακούς τους στεναγμούς μας.

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014

ΠΟΙΗΣΕΩΣ ΩΔΙΝΑΣ

Θ'ΑΝΘΙΣΟΥΝΕ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Ποιήσεως ωδίνας μην επιλάθη.
Όμως, από τους εκατό,
Κράτησε πέντε στίχους.
Τους άλλους σπείρε τους
Σε χώμα τρυφερό-
Θα'ρθει μια Άνοιξη
Και θα ανθίσουνε τραγούδια.

Ν'ΑΝΕΒΑΣΕΙ ΠΗΛΟ,ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΔΕΝ ΧΑΝΟΝΤΑΙ
Μαζεύοντας, όπως ο Κοντορεβυθούλης,
Τα ιώδη πέταλα της μουσικής
Ενός τυφλού ακκορντεονίστα,
Φτάνεις κάποτε
Στη μαγική χώρα
-Επικράτεια ενός δρόμου όλη κι όλη-
Που ονομάζεται "Παιδική ηλικία".
Εκεί τα κορίτσια πάντα σου χαμογελούν
Κι οι νεκροί δεν χάνονται-
Κατεβαίνουν μάλιστα στον αγώνα
Των παντρεμμένων με τους ανύπαντρους,
Ενώ απ' το καφενείο του Τάκου
Ακούγεται απ' το τσουκ μποξ
Το "ρολόι,κομπολόι".
Οι αγριόχηνες βρέχονται
Από τον κόκκινο ήλιο
Και το μικρό τρενάκι του Τσαλαπάτα
Ανεβαίνει στον ουρανό,
Ν'ανεβάσει πηλό στο Θεό
Να κατεβάσει παιδιά και τραγούδια.