Τρίτη 7 Ιουνίου 2016

ΠΟΥ ΑΣΤΡΑΦΤΕ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ
Έκπληκτος άκουγα τον ζεν(κάποτε) πρεμιέ,
"το πήρα το κορίτσι"έλεγε "όχι γιατί με παρακάλαγε",
να,ήταν μια γριά, σε κοντινό θεωρείο, που σήκωσε μπαστούνι
"πάρτην,ορέ, να μη σου τσακίσω τα παϊδια".
Ήταν η μανιά του πατέρα,στα 105 χρόνια  της αιωνιότητάς της,
έπιανε τη σέντρα του γηπέδου
κι εκστόμιζε τις ακριβές προστακτικές της:"Κλάδεψτουν,
τσάκστουν,βάρατουν"ένα μεσημέρι πέρασε να επιθεωρήσει τα γελάδια
κι είδε απ'τη χαραμάδα ότι ο στάβλος είχε μετατραπεί σε γραφείο.
Άνθρωποι με κατάλευκα φτερά,με επιμανίκια και ζυγαριές ακριβείας,
κάπου πήρε το μάτι και το Γιωργάκη της. Μια χήνα τινάχτηκε και τη χτύπησε
στο στήθος.Έπεσε μ'ένα ωχ κι έμεινε να κοιτάει πέρα, τη λίμνη που
άστραφτε στον ήλιο.


Δευτέρα 23 Μαΐου 2016

ΚΑΘΑΡΟ ΑΠΟ ΠΟΙΗΣΗ
Το ξέρω,αργά ή γρήγορα θα'ρθω να σας συναντήσω,
μόνο να ξεσκονίσω τα δωμάτια πρώτα απ'τις παλιές φωνές σας,
να χαϊδέψω τα τελευταία σας όνειρα, τις τελευταίες σας αφηγήσεις.
Γιατί σεις φύγατε βιαστικά,ξεχάσατε ημιτελή πράγματα και τελετουργίες,
ένα νεύμα στο φεγγάρι, το καρφιτσωμένο στο παράθυρο,μια χειρονομία,
ένα τραγουδάκι παιδικό,κάτω στο δρόμο "σας πήραμε,σας πήραμε
φλουρί κωνσταντινάτο",κατακάθια της θλίψης σ'ένα φλυτζάνι τσαγιού,
(πράγματα που με βασάνισαν,
είμαστε μαζί,ταυτόχρονα, και χώρια)λησμονήσατε
ένα κοντσέρτο για πιάνο
του Μπετόβεν,ξεχάσατε τους σταυρούς της Ανάστασης,
με τη φλόγα του λαμπριάτικου κεριού στην είσοδο,ναι με κούρασε να τα μαζεύω
όλ'αυτά,
ο επόμενος ένοικος μπορεί και να μην αγαπάει τα ίχνη,
να θέλει ένα σπίτι καθαρό από Ποίηση.

Πέμπτη 12 Μαΐου 2016

ΕΥΘΡΥΠΤΟΣ
Κι όσο περνούν τα χρόνια και σου μένει
ένα κομμάτι ψυχής,τόσο θα στέκεις στις γωνιές
και θα το μοιράζεις στους περαστικούς
ώσπου ν'αδειάσεις.
Τότε θα σ'αναγνωρίσουν για ποιητή,
μα εσύ θα'σαι απλώς ένας άνθρωπος χωρίς ψυχή,
άνθρωπος-ελέφαντας ή πεταλούδα,
στεγνός κι εύθρυπτος.

ΜΗΝ ΤΟ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ
Κι αν αναγνωρίσεις τον δια Χριστόν σαλόν
μην το μεταφέρεις στην αγορά,κακό θα του κάνεις.
Τόσος πόθος για ταπείνωση θα πάει χαμένος,
γέλα κι εσύ με τα καμώματά του,δώσε του αυτό που ζητάει,
την περιφρόνηση των καθώς πρέπει τρόπων,
σκίσε μαζί του το σαβουάρ βιβρ,αυτό που διδάχτηκες στην έκτη δημοτικού,
μην ακούς τους λογικούς,αυτούς που σε κατάντησαν απλό στρατιώτη,
ενώ μπορούσες να 'σαι στρατηγός.
Κι αν σε συνεπάρει η,στα μάτια του,θεία μέθη
μπορείς και να τον μιμηθείς, να κυνηγήσεις τους ίσκιους των νεφών,
να πετάξεις ψηλά το ημίψηλο και τα γάντια σου-
ο δρόμος για τον Παράδεισο δεν είναι ευθύς,
είναι ο δρόμος της άσπρης πεταλούδας και του δαρμένου σκύλου.

Τρίτη 10 Μαΐου 2016



ΓΕΜΑΤΟ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Τη γειτονιά μας διέσχιζε το τρενάκι
του κοντινού τουβλάδικου-κι ήταν φορές
που ξεστράτιζε για τον ουρανό,φορτωμένο με πηλό,
και γύριζε με τα βαγονέτα του 
γεμάτα παιδιά και τραγούδια.

Δευτέρα 9 Μαΐου 2016

ΟΙ ΑΠΟΝΤΕΣ
Κι όσο περνάει ο καιρός πληθαίνουν οι απόντες,
στη θέση τους ακινητούν μαύρα φεγγάρια,
ανοίγω τον τηλεφωνικό κατάλογο,τ'όνομά τους
βρίσκεται ακόμη εκεί,καμαρώνουν
ψάχνω παλιές ατζέντες,οι σημειώσεις τους με ξαφνιάζουν,
"Πέμπτη,ραντεβού με οδοντογιατρό", άρα υπήρξαν,
με το ίδιο ξάφνιασμα θα διαβάζουν αύριο-μεθαύριο
και τα δικά μου χειρόγραφα.Δεν αναφέρομαι στα τυπωμένα,
εκείνα τα δέχεσαι χωρίς οδυνηρήν απορία.
Μοιάζει μια αγκύλη,μια ιδιορρυθμία στην αράδα
να τους ξαναφέρνει κοντά μου,το"Σκορδάς,αντζούγες 0,50"
σ'ένα μπακαλοδέφτερο του πατέρα,με κάνει ν'ακούω τον τριγμό
του ξύλινου ποδιού του,η μάνα κρατούσε ημερολόγιο μιαν εποχή,
έρχεται και το διαβάζουμε μαζί, η Μαρία σκορπίζεται
σε σημειώσεις για ψώνια,σ'αριθμούς τηλεφώνων,σε λόγια γνωστών,
στα τραγούδια που ακούγαμε.









Κυριακή 8 Μαΐου 2016

Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΟΓΛ
Οι ερμοκοπίδες
ο Άγιος Διονύσιος,επίσκοπος Παρισίων,
ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος,όπως εικονίζεται
αριστερά στο τέμπλο,
τρεις τσιγγάνοι που κουβαλούν το μπρούτζινο μπούστο
της Σοφίας Βέμπο,
ο Κάρολος Ογλ,ανταποκριτής τωνTimes
περπατούν την οδό των κομμένων κεφαλών.
Ο Κάρολος Όγλ έπεσε σε ενέδρα μεταξύ Πορταριάς και Μακρινίτσας,
όταν έστειλε στον Ρετζέπ Καπουδάν Πασά
το εξής σημείωμα:
"Επειδή γνωρίζω ότι θα βομβαρδίσετε τη Μακρινίτσα,
μεταβαίνω εκεί για να γλιτώσω".

Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2016


ΟΥΚ ΗΝ Ο ΕΠΙΓΙΝΩΣΚΩΝ ΜΕ
"Πάρτα,τί να τα κάνω εκεί που πάω;"
είπε
λες
και δεν οδεύαμε παράλληλα.
Κι εγώ τί να τα κάνω τόσα τραγούδια
-δικά σου και δικά μου-;
Τα καρφιτσώνω στο στήθος των περαστικών,
πανηγυρτζίδων,άγνωστοί μου ξεφύτρωναν
-κατενόουν εις τα δεξιά και ουκ ήν ο επιγινώσκων με-
μόνον άγνωστα πρόσωπα,
ξένα κορμιά,άδεια χέρια,
μια δίψα ακόρεστη για τα χαρτάκια που παίρνουν ευλογία,
τί στο καλό σου προσφέρει ένα ποίημα,
στον ποιητή,
σίγουρα,μια καλή κλωτσιά στα πισινά,
το δικαιούται ο υπερτροφικός εγωϊσμός τους,
όπως έλεγε (για τους καλλιτέχνες,γενικά)
ο μακαρίτης Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015

ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
Πέρασαν τόσες νύχτες απ'τα ποιήματά μου.
Στην αρχή, τις καλοδεχόμουν,σαν τη σιγανή βροχή
που ποτίζει τα όνειρα των δέντρων.
Τους μιλούσα τρυφερά σα να'ταν παιδιά ή λουλούδια
Ύστερα πύκνωσαν
τόσο πολύ, που κόβονταν με το μαχαίρι,
οιμωγές άκουες
και φθαρμένες νότες γραμμοφώνων,στο τέλος τα πάντα
κατέληξαν ζόφος, μ'όλα τα συμπαρομαρτούντα,
με τη σιωπή, το άναστρο, το αξημέρωτο.
Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει  αυτό.
Κάποιες στιγμές,
στο κάτω-κάτω,είναι και η αιωνιότητα.











Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2015

ΤΑ ΘΥΜΗΤΑΡΙΑ
Τα βράδια,οι λυπημένοι πωλητές
τυλίγουν ένα δρεπάνι φεγγαριού.
Οι ποιητές χτενίζουν,νανουρίζοντας,τη λέξη,
κι ένα μικρό κι άσημο κυκλάμινο,φυτρώνει
πλάι σε κάθε θυμητάρι.
Ένα καιρό,τις νύχτες της αγρύπνιας, μετρούσα
αυτά τα θυμητάρια, ένθεν κακείθεν του δρόμου
ώς την Πορταριά.Άλλα τα θυμόμουν κι άλλων
κραύγαζαν οι ψυχές
"είμαι κι εγώ,εδώ"-τότε είχα μπει για τα καλά
στο λαβύρινθο του μεγάλου ύπνου

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2015

Ο ΚΑΚΟΣ ΛΥΚΟΣ
Ανάμεσα στο
γράφω για να εκφράζομαι
και στο
γράφω για να διαβάζομαι
βρίσκεται,αθώοι μου, ο κακός λύκος.

Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015

ΑΠΕΙΡΙΑ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΧΡΟΝΟΥ
Ένα ποίημα,κάθε ποίημα,έχει την ηλικία
της ανθρωπότητας και κάνει τον ανάλογο
χρόνο για να γραφτεί,γιατί σε κάθε ποίημα
χωρεί απειρία ψυχών,συν ένα εικονοστάσι,
απ'το οποίο κατεβαίνει ο Άγιος Φανούριος
με τα μαλλιά και τον κόρφο του γεμάτα νεραντζάνθια.

Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2015

ΣΑΝ ΕΝΑ ΔΡΕΠΑΝΙ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ
Κύριε,δος μας ό,τι δικαιούται ένα μεγάλο παιδί,
γιατί αυτό υπήρξαμε ανέκαθεν,
κουβαλούσαμε μεγάλα όνειρα,
για να τα κάψουμε,στις φωτιές του Άϊ-Γιάννη,
κι ύστερα κλαίγαμε
περπατούσαμε στις ράγες,μπροστά απ'τον κινούμενο
συρμό,
και το βράδυ έρχονταν γεμάτο
οιμωγές και κόκκινα σύννεφα.
Ναι,Κύριε, μεγαλώσαμε και μείναμε παιδιά,
με τα ποιήματά μας γεμάτα ομίχλες και κρύο,
μ'ένα άσπρο χιόνι
και τους μικρούς ανέμους στην τσέπη,
θυμήσου τα όλ' αυτά στην Κρίση,
Κύριε
Γιατί η μνήμη των παιδιών, είναι λειψή,
σαν ένα δρεπάνι φεγγαριού.

Δευτέρα 23 Φεβρουαρίου 2015

ΜΕ ΤΟ ΡΑΜΦΟΣ ΔΕΞΙΑ
Κι όταν,στιλπνή, της θάλασσας η επιφάνεια
πολύχρωμα θα σκορπάει της προκυμαίας τα φώτα
-θα'ναι ο καιρός που η αλκυόνη αποκοιμάται στο νερό-
απ'το Γαλατοδάσος θα φανεί  ο Ντίλαν Τόμας,
φουσκωμένος,όπως τα μπαλόνια των παιδιών που ιριδίζουν,
με τις τσέπες γεμάτες βιολέτες και κουδουνάκια,"τα ποιήματα
είναι κατασκευές, από λέξεις,να, το φεγγάρι, μια πέτρα που μυρίζει
υδρόθειο,το μπουκάλι που μου προμήθευσε ο Τζέρι,ένα μοναχικό
τραγούδι κι ο,πανάξιος μπροστά στα γουρουνάκια,λύκος",
αυτά θα λέει και θα βγάζει απ' την τσέπη του ένα ποίημα,
όπως ο ταχυδακτυλουργός το περιστέρι απ'το μανίκι,
ένα ποίημα που,εντός του,πολεμούν ο άγγελος,ο δράκος κι ο τρελός,
ο άγγελος στην καθαρότητα των λέξεων κι ο δράκος τα μπουκάλια
του Τζέρι-τρελός είναι ο ποιητής που νόμισε πως θ'άλλαζε τον κόσμο
παρόλο που η αλκυόνη εξακολουθεί να κοιμάται, ακόμη με το ράμφος δεξιά.





Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

ΛΙΓΟ ΠΡΙN ΠΕΣΟΥΝ
Λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι του τέλους,
θέλω να δω τον άγγελό μου,
να μείνουμε
μόνοι,
σ'ένα σύμπαν αχανές,
παρακαλώ ν'αποσυρθείτε, ζώντες τε και κεκοιμημένοι.
Θέλω να προσκυνήσω τις μεγάλες φτερούγες του,
στα πόδια του να καταθέσω ένα κλωνάρι πασχαλιάς,
να του ζητήσω συγγνώμη για τις ασυνέπειες μου
(πάντα υποσχόμουν ν' αλλάξω και πάντα ο ίδιος έμενα),
να δω πώς είναι, τέλος πάντων:
Ένα μικρό παιδί,
ο νεανίας που αστράφτει και προφέρει το "ουκ έστιν ώδε",
το άστρο της Βηθλεέμ;
-Εννοώ πώς είναι ο δικός μου,όταν
πέφτουν οι τίτλοι του τέλους-.
Πάντοτε με συντρόφευε και ουδέποτε μου 'δωσε
μια φωτογραφία του.

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015

ΚΑΙ ΣΒΉΝΕΙ Ο ΠΟΛΥΕΛΕΟΣ
Συχνά ονειρεύομαι  ένα ανύπαρκτο εκκλησάκι
στην απέναντι μαγούλα
με τις μαυρισμένες εικόνες του
και τις,εξωτερικές, χιβάδες του ιερού,
τον κυρ Αλέξαντρο να ψάλλει,
μάλλον να άδει,
"τα υπέροχα τραγούδια του Θεού",κατά την Κούλα,
την κόρη
του μανάβη που "έπλεψε καλά"
κι ο παπα Νικόλας ο Ναξιώτης
της διάβασε την Ακολουθία των Νηπίων.

Έξω ανάβουνε,από φτέρη, οι φωτιές
και μακρυά, στο πέλαγο,κάποιοι να σώσουν
τη ζωή τους προσπαθούν.

Και σβήνει ο Πολυέλεος,μένει το ξυπνητήρι να χτυπάει
πλάι στο έκτυπο,της αχειροποίητης, Ιεροσολυμίτισσας,
ενώ,απ' το παράθυρο,φαίνεται η μαγούλα,
με τις αμυγδαλιές της ανθισμένες.




Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015

ΛΕΙΠΕΙ Η ΙΔΕΑ
Κατασκευάζεις ένα νυχτερινό ντεκόρ, ξέρεις,
ουράνια σώματα και ζόφο, όμως,
όμως λείπει η ποιητική ιδέα,δεν εννοώ την πλοκή,
ούτε
την μυθικήν επιτυχία,αυτή ενδεχομένως
να υπάρχει
ως punctum,που θα'λεγε ο Ρολάν Μπαρτ,μια σταγόνα
αίμα το υποδηλώνει,αλλά
το πρώτο ποιητικό αίτιο.
Ο Ρίλκε παρουσίαζε τους αγγέλους κι ο Δαβίδ
τον Κύριο των πάντων,
εμείς τελούμεν εν αμηχάνω,πρέπει να βρεθεί κάτι
πέρα απ' τα σκηνικά που κουβαλούν με τις καμήλες τους
οι βεδουίνοι,
δεν είναι εύκολο,μα προσευχόμαστε ν' αναδυθεί
για να'ναι η κατασκευή μας
ποίημα.





Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2015




ΤΙΣ ΤΕΘΛΑΣΜΕΝΕΣ
"Νέον" τα μακρυά σου πόδια, χλωμά αναμμένο
κι η πόλη που, άχρωμη, πίστα τρεμουλιαστή, φεγγίζει
ξεφούσκωτο, σε στύλο, το φεγγάρι στέκει, κρεμασμένο,
αν πέφτει άστρο,απορώ, ή μάτι στα νερά,ανθίζει.

Μακριά, άδεια από επιβάτες, σφυρίζουνε τα τρένα
οι δρόμοι, πάντα σκοτεινοί και ξεχασμένοι
παράθυρα,που αργοσβήνουν ένα -ένα,
δείχνοντας ότι οι καιροί μας γεννηθήκαν πεθαμένοι.

Τα πόδια σου πατούν στο χτες, μια κιτρινόμαυρη αιθάλη,
τυλίγει τα ενύπνια των δέντρων και τη δόξα των βουνών
κι ανάμεσα ο ωραίος, ο δικός μας  ύπνος, αεί θάλλει
τραγούδια κυανά,τις τεθλασμένες των εντόμων, των πουλιών.