Πέμπτη 31 Ιουλίου 2014

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΕ-ΠΟΤΕ
Τα  ποιήματα μου όλο και μικραίνουν
ώσπου να καταλήξουν ένας τοσοδούλης Πήτερ Παν,
στη χώρα του ποτέ-ποτέ,
αβέβαιος για το αν θα κομίσει δόξα
ή λοιδορίες.
Ή μήπως ο αβέβαιος είμαι εγώ, αυτοπροσώπως,
που έσφαξα τις ευκαιρίες σα νυχτερινά λουλούδια,
έκαψα τ'άστρα και αποκοιμήθηκα
μες τις λακκούβες που, στη νύχτα, ανοίγουνε τα αηδόνια.
Τα ποιήματά μου όλο και μικραίνουν
ώσπου να καταλήξουν μουσική
που σπαταλιέται σ' αυχμηρά τοπία κι εποχές,
γιατί δεν ήξερα ποτέ
τί να το κάνω ένα φεγγάρι ανάμεσα στους ώμους, ΄
μια θλίψη που επιμένει τόσο...


Τετάρτη 30 Ιουλίου 2014

ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΥΠΩΣΟΥΝ ΣΤ' ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥΣ
Θέλω να γράψω ένα ποίημα απλό.
Τόσον απλό όσο το νυχάκι του φεγγαριού,
όσο ο άνθρωπος με το κεράκι που δείχνει το μονοπάτι του γυρισμού
σ'όσους βιάζονται να γυρίσουν στο σπίτι του δάσους,
να καληνυχτίσουν τους σκίουρους που τσιρίζουν στα παράθυρα,
να πουν τρία πατερημά-
παντού θα μυρίζει κερί και μαστίχα-
και να τρυπώσουν στο όνειρό τους,
όπου οι  πάλλευκοι τους περιμένουν άγγελοι.



ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
Πού είχαμε μείνει;Υποθέτω
στον Μιγκέλ ντε Ουναμούνο που άκουγε τον ήρωά του
να διαμαρτύρεται: "Μα εγώ θέλω να ζήσω ,Κύριε".
Άρα τ'αστέρια υπονομεύουν πάντοτε τη θάλασσα
κι ένα μικρούλι γιασεμί, μπορεί να πάλλεται όπως η καρδιά,
να μας ζεσταίνει μουσική
με την οποία θα γεμίσουμε τις τσέπες, τους βοστρύχους.

Τρίτη 29 Ιουλίου 2014

ΚΑΙ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΤΑ ΑΝΘΗ
Να περάσεις τον ουρανό και τη θάλασσα μέσα από ένα δαχτυλίδι-
αυτό είναι ποίηση.
Ν' ακολουθήσεις τους δρόμους των άστρων,
χωρίς τα βότσαλα του Κοντορεβυθούλη,
να υποκλιθείς στον που ποτέ δεν άλλαξε ηλικία
και τη ζωή του έπαιξε  στα ζάρια,
αυτό είναι ποίηση.
Ποίηση είναι το ακοίμητο καντήλι της γιαγιάς Χρυσάνθης,
οι πικροί στοχασμοί για την αρχή και το τέλος,
ένα μικρό χαμομήλι που υποκλίνεται,
το νυχτερινό κορίτσι με τον ανανά στο κεφάλι,
το μαγαζί της λεωφόρου
όπου μπορείς να ζητήσεις "σουβλάκι με γιασεμί".
Ποίηση είναι η άνοιξη στον άλλο
που δεν αποτελεί την, κατά τον Σαρτρ, κόλασή μας
αλλά τη μέγιστη δοκιμασία,
να συναντήσουμε τους προπεπτωκότες
και να ονομάσουμε, μαζί τους, τα άνθη.

ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΚΥΝΗΓΑΩ ΜΕ ΑΠΟΧΕΣ ΟΝΕΙΡΑ


Τα βράδια, περπατώ σ' άγνωστους δρόμους
και ζητιανεύω λέξεις, έστω μεταποιημένες
- οφείλω, ώς το πρωί, να' χω το ποίημα καταθέσει.

Κάποιοι, όπως ο Αρθούρος, μου λεν "τα ξόδεψα όλα στα νιάτα μου".

Οι ποιητές,γενικά,  έχουν να μου δώσουν μόνο συμβουλές:

Πώς καθαρίζεται ένα περίστροφο, πώς δένεις μια πέτρα στο λαιμό...
"Εγώ ζητώ παλιές σας λέξεις",επαναλαμβάνω-δε μ'ακούν.

Οι αγοραίοι μου πετούν κανένα ξεροκόμματο από φθόγγους,
τί να το κάνεις;

Έτσι έμαθα να  κυνηγάω, με μεγάλες απόχες,αδέσποτα όνειρα
ή τυμβωρύχος να γίνομαι στιγμών μου θαμμένων,
μαζεύω τη μουσική των άστρων, τα μπαλόνια των παιδιών κλέβω:

Το ποίημα, το πρωί, πρέπει να'ναι έτοιμο.

Δευτέρα 28 Ιουλίου 2014

ΔΕΝ ΤΑΞΙΔΕΨΑΜΕ ΟΣΟ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
Κι είναι φορές που, ταπεινά, ζητούμε από τα δέντρα
να μας μιλήσουν για τα όνειρά τους.
Ντρεπόμαστε, σαν τα παιδιά
που κρύβονται πίσω απ' τη ράχη της μητέρας:

Εμείς δε μάθαμε να σκάβουμε εντός μας,
πετώντας χώματα στ' αστέρια
ώσπου  το δαχτυλίδι να ξανάβρουμε
που, κάποτε,έπεσε στις ενωμένες μας παλάμες.

Κι είναι φορές που τα φυλλώματα
ορίζουνε τη μουσική
και μας μιλούν για τα, εν σχέσει τους, ταξίδια
με τα στρουθία και τον άνεμο,ένα αδέσποτο τραγούδι,
μια αυτοκινητάμαξα και μια μικρή κωλοφωτιά.

Δεν ταξιδέψαμε ποτέ όσο τα δέντρα.