Κυριακή 30 Μαρτίου 2014

ΠΟΤΕ,ΑΡΓΑ,ΕΓΚΑΙΡΩΣ

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ

Kι έτσι, όπως ζεσταίναμε
Τις ενωμένες μας παλάμες,
Εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ,
Κάποιος
Ανακάλυψε
Το
Δαχτυλίδι.
Αναρωτηθήκαμε τότε όλοι
Πότε είναι αργά, τί σημαίνει ποτέ
Ποια η ακριβολογία του εγκαίρως,


Παρασκευή 28 Μαρτίου 2014

ΘΑ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΕΙΣ;

ΓΕΜΑΤΗ ΑΡΧΑΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

Κι αφού τραβούσε πλάι στο κρεββάτι
Εκείνο το κοντό σκαμνί
(Στον μαστρο Ατζέλικο παραγγελμένο)
Που ξεκούραζε το φύλακα άγγελό του,
Σκεπάζονταν με μια θάλασσα παιδική
Γεμάτη αρχαία παραμύθια.
Άνοιγαν τότε στα ρουθούνια του λεμονανθοί
Κι ο πατέρας του διηγούνταν ιστορίες
Τον καλούσε κοντά του,"εδώ υπάρχουν ανεμόπτερα
Και ένας κρυωμένος κεραμιδόγατος
Να, το τρένο γεννήθηκε απ' τους καπνούς".
Ενίοτε του απαντούσε κι αυτός "τη σκάλα
Ν'ανέβω, πατέρα,την Κλίμακα με τα τελώνια.
Πάντοτε με προστάτευες εσύ.Θα το φροντίσεις;".


Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014

ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΤΟ ΣΤΗΘΟΣ


ΧΡΕΜΕΤΙΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΣΑΠΙΖΟΥΝ
Εδώ και ώρες, κυνηγώ με τη σκούπα
Επίθετα και οξέα επιρρήματα

Πάντα απομένει κάτι σαν όνειρο
Απ' τον καιρό που υπήρξα παγόνι.

Οι λέξεις έχουν το δικαίωμα
Να σου γράφουν λιβέλους,
Γεμάτους ανέμους,πουλιά
Και φως.

Έχουν το δικαίωμα να ζητούν
Την ευτυχία,
Τα φτερά των αγγέλων,

Τα χρεμετίσματα που σαπίζουν
Στην άκρη των λιθοστρώτων ,

Κι εκείνη την έλλειψη, στο στήθος,
Που την ύπαρξη τονίζει.


ΤΟ ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΟ

ΚΙ ΑΝΘΙΖΟΥΝ Τ' ΑΣΦΟΔΙΛΙΑ

Εκείνες,πάντως, έρχονται στην ώρα τους
Σιωπηλές γριές, με δόντια δράκου.

Περνούν από βρυώδεις τοίχους
Που, επί χρόνια,όρθωναν οι παλαιοί.

Περνούν χωρίς τα δώρα των Δαναών
Χωρίς το επίσημο "τσιγκληδόν" των παιδιών.

Λεν καλησπέρα, κάθονται σε ψάθινες καρέκλες
Κι αρχίζουν: Γνέθει τολύπες των γαλαξιών η πρώτη,
Μοιράζει η δεύτερη σταφίδες κι άσπρα μύγδαλα.
Η τρίτη λέει "γένοιτο"κι ανθίζουν τ'ασφοδίλια.

Τετάρτη 26 Μαρτίου 2014

ΜΕ ΔΑΓΓΕΡΟΤΥΠΙΕΣ ΠΟΥ ΠΙΕΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ




ΔΕΝ
Kι όπως ανθίζει μια  θλιμμένη νύχτα
Γεμάτη άστρα που γυρίζουν όπως τα χρυσόψαρα
Σκέπτομαι τα ανείπωτα τα παραμύθια
Τις αγρυπνίες που έμειναν μισές
Και μια γριούλα στο παράθυρο
Να ρίχνει τις πασιέντζες
(Ήταν το μόνο που έμαθε καλά να κάνει)
Με δαγγεροτυπίες που πιέζουν τον Καιρό:
-Οβίδα σε φούρνο,Τρανό Ίσιωμα, 1943
-Η φάτνη του 1960,Πλατεία Ελευθερίας.
-Ο Τόμης με τα γιαουρτάκια, κάτω απ' το γιασεμί
-Οι κανταδόροι του 50.
"Απόψε την κιθάρα μου, τη στόλισα κορδέλες".
Να,ο Θωμάς ο Πολύχρονος-ωραίος, ξανθός.
Δεν της βγαίνει
Δεν
"Κι εγενήθη ωσεί νυκτικόραξ εν οικοπέδω".




Δευτέρα 24 Μαρτίου 2014

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΤΡΕΝΩΝ

ΜΙΑ ΦΥΣΑΡΜΟΝΙΚΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
Όταν, απέραντα λυπημένοι,
Ακολουθούμε,στο νερό, δέσμες φωτός
-Μια άλλη εκδοχή,αλμυρή κι απόμακρη
Της παραλίας, με τους στραγαλάδες,
Τα νυχτερινά, πολύχρωμα μπαλόνια
Και τους ήρωες γρατσουνισμένων ταινιών-

Τότε έχουμε μάθει τους δρόμους της μουσικής.

Νιώθουμε,αίφνης, τη μοναξιά των τρένων
Καθώς, μες την ομίχλη,αδειάζουν από επιβάτες
Όπως,στους αιώνες, οι λέξεις από νοήματα.

Μονάχο ένα αχτένιστο παιδί βγάζει μια φυσαρμόνικα
Τη σκουπίζει στο αριστερό μανίκι
Και την ακουμπάει στην προκυμαία και το φεγγάρι.