Παρασκευή 31 Ιανουαρίου 2014

ΕΛΑΦΡΕΣ ΣΑΝ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΧΙΟΝΙ

Παράξενο
Γέμισαν τα χέρια μου λέξεις
Ελαφρές σαν ανοιξιάτικο χιόνι
Σαν το άκρον άωτον
-Περίπου μουσικό-
Του διάφανου.
Λέξεις αυγά αλκυόνης.
Ταξιδεύουν μια θάλασσα στοχασμού
Όπως τα μεσαιωνικά ποντοπόρα.
Παράξενο
Στα βλέφαρά μου
Έμπλεξε μια κίτρινη ομίχλη:
Δεν βλέπω πια τον Κόσμο
Ή
Τον βλέπω μόνο
Ως
Γραφή.




 

Πέμπτη 30 Ιανουαρίου 2014

ΑΛΛΑ ΜΟΣΧΟΜΥΡΙΖΟΥΝ ΑΝΑΜΟΝΗ

ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ
Ένα φιλί ξυπνάει το πρωί
Ξυρίζεται, ντύνεται,ανοίγει την πόρτα
Και ψάχνει τα χείλη
Των ανθρώπων.
Χείλη ροδοπέταλα
Κι άλλα ίσια -ράγες τρένου.
Αλλα μοσχομυρίζουν αναμονή
Κι άλλα χορταριάζουν από αχρησία
Σα παλαιές καπναποθήκες.
Χείλη που ανοίγουν για να τραγουδήσουν
Κι άλλα να κραυγάσουν
Από πόνο ή από χαρά.
Στέκεται σαστισμένο το φιλί
Όπως παιδί που του άφησαν
Για πρώτη φορά στις ενωμένες παλάμες
Να πέσει το δαχτυλίδι.
Κάποια του έχουν δώσει διεύθυνση
Μα του παράπεσε
Ή την πήρε το αεράκι
Που φύσαγε  απ' το παράθυρο.




Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

ΟΠΩΣ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΟΔΟΙΠΟΡΩΝ

ΚΟΠΑΔΙΑ ΜΑΥΡΩΝ ΨΑΡΙΩΝ
Οι παιδικοί φίλοι χάθηκαν
Όπως τα τραγούδια των οδοιπόρων.
Πέρασαν-
Κοπάδια΄μαύρων ψαριών
Που κινούνται
Κάτω απ' τις ρυτίδες της θάλασσας.
Έσβησαν όπως οι Παναγιές
Στα οράματα των Αγίων.
Τίναξαν τά φθαρμένα πέτα τους
Από τη σκόνη του γαλαξία,
Φορτώθηκαν ένα μποξά,
Γεμάτο με φράσεις μισές
Όπως "παίζουμε...
Είναι αργά... εμένα ο πατέρας μου".
Μας χαιρετούσαν έως τη στροφή

 

ΟΙ ΑΠΟΧΕΣ ΤΩΝ ΛΕΠΙΔΟΠΤΕΡΟΛΟΓΩΝ

ΤΙ ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ ΕΝΑΣ ΣΤΙΧΟΣ
Tα ποιήματα είναι σαν τις μποτίλιες-
Μυρίζουν ακόμη φτηνό ρούμι
Και ταξιδεύουν σε θάλασσες αχαρτογράφητες
Μεταφέροντας μυνήματα στο πουθενά.
Τα ποιήματα είναι πολύχρωμα έντομα:
Διασχίζουν τον αιθέρα σε τεθλασμένες
Αποφεύγοντας τις απόχες των λεπιδοπτερολόγων.
Ποιους ενδιαφέρει η ποίηση
Όταν κοιμάται μέσα σ'άκοπες σελίδες,
Σαν κορίτσι πάνω στο μπράτσο του;
Τί ενυπνιάζεται ένας στίχος γλαυκός;
Η αγορά του τσακίζει το λαιμό
Όπως τα σκαλοπάτια το μεθυσμένο Ελπήνορα.
Τα κορίτσια,οι σκιώδεις στον Άδη,σύντροφοι
Χωρούν  σ'ένα ποίημα,ένα τραγούδι,ένα πουλί
Που πετάει προς τη ρόδινη δύση.







 

Τρίτη 28 Ιανουαρίου 2014

ΓΙΑ ΤΟ ΓΟΛΙΑΘ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΕΥΛΟΓΙΑ

ΥΓΡΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΓΟΝΑΤΑ
Τα γόνατά μας έμοιαζαν ξεφλουδισμένα
Καινούργια,υγρά φεγγάρια
Που μύριζαν αλισφακιά κι ατέλειωτα ταξίδια.
Από τις τσέπες τιναζότανε η  φούρκα
Μ'αυτή,μία ζωή
Απειλούσαμε τις μικρές σεισοπυγίδες-
Για τον Γολιάθ δεν είχαμε ευλογία.
Άλλωστε, για βασίλειο είχαμε επιλέξει
Το δάσος
Των λευκορόδινων, κάθε άνοιξη, αλμυριθιών
Και τα σκληρά τα βούρλα
Με τα αυγά των γλάρων στις ρίζες.


ΓΕΛΙΟ ΠΟΥ ΜΥΡΙΖΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ

ΣΑΣ ΜΙΛΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΑΣ ΔΙΛΟΥΒΙΟ
Τα κορίτσια τoυ προσωπικού μας
Πλειστοκαίνου
Εξέπεμπαν από τα ήμερα μάτια τους
Πυγολαμπίδες
Νυχτολούλουδα
Χαρταετούς
Και Κυριακές με βανιλένια "υποβρύχια"
Στην παραλία.
Τραγουδούσαν εκπνέοντας γαλαξίες.
Το γέλιο τους μύριζε πανσέληνο.
Μια μικρή μουσική
Έπαιζε με τα μαλλιά τους.
Τα κορίτσια του προσωπικού μας Διλουβίου
Γέμιζαν ένα πολύχρωμο ταγάρι
Με σφυρίγματα και ανυπόμονα μισόλογα
Φαύνων.
Στο τέλος έβγαζαν φτερά, 
Μεταμορφώνονταν
Σε γλάρους
Και χάνονταν στο πέλαγος.