ΟΙ ΚΟΣΜΙΚΟΙ ΣΟΦΟΙ

Ο Σαρτρ ισχυρίζεται: «κόλαση είναι οι άλλοι»

Κι ο Βιτγκενστάιν το αναιρεί

Με το «κόλαση είναι ο εαυτός μας»

Κανείς κοσμικός σοφός δε σκέφτηκε

                       

                        Ότι κόλαση αποτελεί η στέρηση του Θεού;

ΣΧΗΜΑ ΑΝΕΜΙΖΟΝΤΟΣ ΜΑΝΤΙΛΙΟΥ

ΣΧΗΜΑ ΑΝΕΜΙΖΟΝΤΟΣ ΜΑΝΤΙΛΙΟΥ

Πάτερ ήμαρτον εις τον Ουρανόν και ενώπιόν Σου.

Δε ζητώ δακτύλιον κι ο μόσχος ο σιτευτός δεν μου αξίζει-

Αυτό το «πίσω ολοταχώς» θα μου αρκούσε στο Χρόνο

Και η υπέρβαση έως την ηλικία των ταχταρισμάτων.

«Το παιδί δεν το γνωρίζει ότι είναι παιδί» σημειώνει ο Χάντκε

Κι εξαιρεί τον παλιμπαιδισμό

Απ’ το αγαπημένο του επινόημα του   μηδενός

Το παιδί αξίζει περισσότερο από τον προπεπτωκότα ενήλικα γενάρχη

Ιδιαίτατα όταν ο πηλός του παίρνει το σχήμα

Ανεμίζοντος λευκού μαντιλιού.

ΤΙΠΟΤΕ

ΤΙΠΟΤΕ

Τίποτε δεν είναι όπως υπήρχε μόλις χθες.

Ο Μέγας Αόρατος πρέπει να φοράει επιμανίκια  

Και να μετρά σε ζυγό ακριβείας.

Ενίοτε, ακούγεται ο αεροβόλος συριγμός του Μπουνιουέλ

Και κάποιος , μέσα απ’ το πλήθος, πέφτει.

Είναι κι εκείνο το τρίξιμο της πόρτας που ανοίγει και κλείνει,

Πριν προλάβεις, τα ενδότερα να  αντικρίσεις.

ΔΙΟΛΟΥ ΧΑΡΤΙΝΟΙ

ΗΡΩΕΣ

Κι ήλθαν, μνήμες οι λογισμοί, όπως φτωχοί αρλεκίνοι,

να  του θυμίσουνε  εποχές που αισθημάτων έγεμε περίσσιος:

Στων τρυφερών και «Λευκών Νυχτών» τη σελίδα εκείνη

που ο χωριάτης – τ’ όνομά του Μαρέι;- στητός, τραχύς και ίσιος

 τον εσταύρωνε, «δεν υπάρχει λύκος»-και το χέρι του εκίνει.

Και, μετά τους του Φιοντόρ μουζίκους και επίγειους αγγέλους,

 ήλθαν  του κυρ Αλέξανδρου οι ήρωες, στάζοντας αλισάχνη.

Η Ντελησυφέρω, η Μαχούλα, η Ακριβούλα, το  παιδί ενός τέλους πικρού . Ζωή και θάνατος στο χιόνι και την πάχνη.

Σαν το Γιαννιό- την πόρτα της πολυλογούς να ψάχνει

Να πέσει λευκός, με  του «έρωντα» χτυπημένος το βέλος.

ΚΡΕΙΤΤΩΝ ΕΣΤΙ

ΚΡΕΙΤΤΩΝ ΕΣΤΙ

Δεν κινούμαστε μ'αλγορίθμους-ένα ποίημα,
ένα ποίημα πάντα στάζει αίμα καρδιάς.
Κάποτε οι ποιητές, σιωπηρά, καλούν
σε νεκροδείπνους, τους απόντες ερέτες συντρόφους,
 όσους προτίμησαν τους ασφοδέλους από την αγορά.
Κι άλλοτε σκάβουν, σκάβουν ώσπου
να βρουν τον αββά Ισαάκ να-κυρτός- χαράσσει σε πάπυρο:
"Ο αξιωθείς ιδείν εαυτόν
κρείττων εστί

του αξιωθέντως ιδείν τους Αγγέλους".

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΚΑΠΟΙΟΙ

Κάποιοι χαμένοι στο δάσος Δρυίδες  

τις νύχτες γίνονται λέξεις.

Φορούν, φωτοστέφανο, την κρυφιότητα

του ποιήματος

κι ακολουθούν την αντίστροφη των μετεωριτών πορεία.

Κάποιες ξεχασμένα στο δάσος τραγούδια

Αποκτούν άλω, διάτρητη από στόματα Σιληνών,

γεμάτη από κραυγές και βελούδινες νυχτοπεταλούδες.