ΔΕΥΤΕΡΗ ΓΡΑΦΗ

Όταν ήμουν παιδί
Κύριε,Κύριε
Αργούσα να μεγαλώσω

Τα βράδια ονειρευόμουν ότι
Πιασμένος απ' το μίσχο ενός κίτρινου κρίνου
Χωρίς,Κύριε,να το καταλαβαίνω
Ταξίδευα για να σε συναντήσω.
　
Γέροντας πια, κυρτός κι αργόπους
Κύριε, Κύριε
Παρακαλώ για μια μικρή, τοσοδούλικη
Αναβολή

Ζητώ
Να μου επιτραπεί να προσκυνήσω
Λίγο αργότερα το
Θείο
Σου
Μεγαλείο

Συνέχισα, βλέπεις, να ταξιδεύω, με τον ίδιο τρόπο

Άν και στο μεσοδιάστημα
Ανακάλυψα, κι εγώ Κύριε, ότι ο

"Ακοίμητος Σκώληξ"

Περνάει εύκολα
Στην καρδιά του
Χοϊκού

Μέσα απ' το μίσχο ενός
Βραδινού
Κίτρινου
Κρίνου
　
　
　
　
　
　
　
　

ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΙΔΙ

Όταν ήμουν παιδί
Κύριε,Κύριε
Αργούσα να μεγαλώσω
Επειδή τα βράδια
Πιασμένος απ' το μίσχο ενός κίτρινου κρίνου
Χωρίς,Κύριε,να το καταλαβαίνω
Ταξίδευα για να σε συναντήσω.
　
Γέροντας πια, κυρτός κι αργόπους
Κύριε, Κύριε
Παρακαλώ για μια μικρή
Τοσοδούλικη
Αναβολή

Ζητώ
Να μου επιτραπεί να προσκυνήσω λίγο
Αργότερα
Το
Θείο
Σου
Μεγαλείο

Επειδή στο μεσοδιάστημα
Ανακάλυψα, κι εγώ Κύριε, ότι ο
Ακοίμητος Σκώληξ
Περνάει εύκολα
Στην καρδιά του
Χοϊκού
Mέσα απ' το μίσχο ενός
Βραδινού
Κίτρινου
Κρίνου
　
　
　
　
　
　
　
　

ΦΟΥΓΚΑ;

1.      Το ερώτημα του Κωνστάντιους Κωνστάντιους – όνομα για μια προσωπίδα απ’ τις σχισμές της οποίας διέκρινες σε μιάν αεικίνητη στατικότητα τα ουράνια μάτια του Σαίρεν Κίκεργκωρ – υπήρξε αγωνιώδες:  Υφίσταται η επανάληψη; Η στιγμή χωράει στο πάλι και πάλι του ταχυδράματος; Είναι ο προσωπικός μας χρόνος κυκλικός; Πέρα απ’ το μετά υπάρχει το νέο, το καινό, το ίδιο ή το κενό – η μαύρη τρύπα, τόπος μιάς αέναης διερεύνησης; Μήπως μόνον η ερώτηση για την επανάληψη επαναλαμβάνεται;

3.      Ο γερο Τσιγκιτσάγκας, με τις ματωμένες προθέσεις και τις φόδρες του γεμάτες μαύρη βγαίνει απ’ τα Σφαγεία και κατευθύνεται προς τις αρχαίες Αλυκές.

6.       Περνάει – λίγο ατμώδης – πίσω απ’ τους μικρούς άσπρους λόφους. Σε λίγο θα φθάσει σε μας η οσμή της υπέρτατης ευτυχίας του. 

ΠΕΡΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΕΙΔΩΛΩΝ

Όλα βρίσκονται εδώ.

Η  κορυφή του χλωρού ουρανοδείχτη

Η επονομαζομένη «μεσημβρινή οστεοφυΐα κυπαρίσσου»

Τα, πάνω απ’ τις στέγες,

Στικτά αλεξιβρόχια μυρμηγκιών

Μανιτάρια.

Κι ένα σιδεροτράπεζο

Με την Ιστορία της αυτοκρατορίας γραμμένη

Στη σκόνη του

Λείπει  μόνον

Το κάτοπτρό τους

Τα

Ανεστραμμένα

Σου

Μάτια

ΜΙΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Έτσι κι αλλιώς
Ο Κόσμος
Είναι φτιαγμένος
Από
Μουσική

ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΓΕΩΔΟΥΣ ΟΠΤΑΣΙΑ

Ο ΚΑΝΩΝ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΤΣΑΣ

Στο σπίτι, ανεβαίναμε της Πορταριάς

Με το λαχάνιασμα απ’ το

Άχθος, μιας  

Ανισόρροπης

Εξηνταπεντάπλακης

Κλίμακας

Πρώτη, σκυμμένη , η γιαγιά

Ψάλλοντας το

«Ψυχή μου, ψυχή μου

Ξύπνα, τί καθεύδεις»

Ακολουθούσε

Βελάζοντας προς τον

Ουρανό

Η, ονόματι

Αποκρίτσα 

Κατσίκα της

Ενδεχομένως να συνέχιζε τον κανόνα

«Ως όναρ

Ως άνθος

Ο βίος παρέρχεται»

Και τέλος ο

Ευφάνταστος

Πλην

Φρονηματογεώδης

Εγώ

Αποτυπώνοντας εικόνες για

Κόκκινα αυγά.