Τρίτη 13 Μαΐου 2014

ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΟΙ ΛΥΠΗΜΕΝΟΙ
Είχε, στη θέση των ματιών,δυο παπαρούνες,
Απ'όπου ξετυλίγονταν το σκρατς παλαιών εμβατηρίων
Και πεταλούδιζαν οι ανάσες ταινιών
Με λυπημένο τέλος.
Κρατούσε, ανάμεσα στα δάχτυλα, των κοριτσιών χαμόγελα.
Τα μοίραζε στης Αγοράς τους λυπημένους:
"Κι εσείς, κι εσείς" τους έλεγε "θα πάρετε.
Το καλοκαίρι φτάνει
Για όλους".

Δευτέρα 12 Μαΐου 2014

ΓΙΑ ΤΑ ΞΕΡΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ΞΥΛΟΚΟΠΩΝ

ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Στα μεγάλα χιόνια,
Ο Νίκος ο Κρεμαστάς
Γύριζε μια σήτα ανάποδα στην αυλή,
Την ανασήκωνε,
Έριχνε ψίχουλα από κάτω
Κι έδενε το ξύλινο στήριγμά της
Με σπάγκο που έφτανε ώς το μισάνοιχτο παράθυρο.

(Πού στο καλό είχε βολέψει τη συνταγή
Για πιτσούνια με πιλάφι;).

Το σπίτι γέμιζε με κοτσύφια κι ακανθυλίδες
Σταρήθρες, σπίνους και ψαρόνια

Σφύριζαν, κάθονταν στο βουλιαγμένο του κρανίο,
Στη ράχη της καρέκλας του,
Στο ξεραμένο του το χέρι.

Τ'απογεύματα αυτός, ο, από σφαίρα του εμφυλίου,
Μισοπαράλυτος,
Μιλούσε με τα κουρνιασμένα πουλιά.

Κυρίως άκουγε
Τις ιστορίες τους για τα πετάγματά τους
Ανάμεσα από ελατοδάση,δρύες βασιλικές,πλατάνια
Και για τα ξερά τραγούδια των ξυλοκόπων.

Το πρωί τους άνοιγε την πόρτα
Κι ας του παραπονιόταν η γυναίκα του:
"Μπροστά στα μάτια σου ήταν το χαρτί-
Στο τραπέζι.
Κλείσε,σε παρακαλώ.
Κρυώνω".




ΕΝ ΤΩ ΜΝΗΣΘΗΝΑΙ
Οι παλιές γειτονιές ταξιδεύουν στη μνήμη
Σαν το ιπτάμενο χαλί του Ιζνογκούντ:
Ανάμεσα από δρομαίες τολύπες νεφών
Που προϋποθέτουν ένα ακρότατο ρυθμό μαντολίνου
-Δικαιωμένο στο επίρρημα στάγδην-
Ανάμεσα στις στέρεες αλκυόνες
Και τα άδεια πρόσωπα των χαμένων συντρόφων
Ή τις κρεμασμένες, στις ακακίες,
Νυχτερινές φωνές των παιδιών.
Και τί κρίμα να΄μαι απ'τους τελευταίους
Που θα ξαπλώσουν,ψελλίζοντας:
"Επί των ποταμών Βαβυλώνος, εκεί εκαθίσαμεν και εκλαύσαμεν".








Σάββατο 10 Μαΐου 2014

ΚΑΙ ΝΑ ΕΥΛΟΓΕΙ
Προσεκτικά,αυτή την Άνοιξη να τη διπλώσεις
Και να τη βάλεις στο ντουλάπι.
Πρόσεξε, μη ξεχάσεις μέσα της λέξεις
Που' χει ανάγκη το στερέωμα:
Ακριβές
Και
Σπάνιες
Όσο για τον τυφλό το λευκό του μπαστούνι,
Για τη γιαγιά το κεντημένο μοιρολόι,
Για τα παιδιά μια δέσμη από παιγνίδια.

Να κλείσεις τρυφερά αυτή την εποχή
Όπως περνάς στο αυτί ένα τριαντάφυλλο,
Όπως ακουμπάς στο κομοδίνο ένα τραγούδι,
Όπως ανοίγεις το παράθυρο στη νύχτα.

Θα την απλώσουμε και πάλι
Όταν θα 'χουμε το Χριστό συνδαιτυμόνα
Τον άρτο να μας κόβει και να ευλογεί.



Παρασκευή 9 Μαΐου 2014

ΑΚΡΙΒΑ ΚΤΕΡΙΣΜΑΤΑ
Υπάρχουν κάποιοι ποιητές που τραγουδήσαν
Όπως μυρίζει το υγρό χαμομηλάκι.
Τα χέρια τους χάιδεψαν μια τολύπη ομίχλης
Σα να 'ταν τα μαλλιά γυναίκας,
Χαμένης μέσα σε γαλάζιο όνειρο,
Που βάρυνε στη ζωή τους όσον η μουσική.
Υπάρχουν κάποιοι ποιητές
Που καταθέσανε τις λέξεις τους
Σαν να υπήρξαν ακριβά κτερίσματα.

ΝΑ Μ' ΕΥΛΟΓΗΣΕΙ
Κάποτε, ονειρεύομαι ανθρώπους που δεν γνώρισα.
Κρέμονται ράκη από λυκόφως στα μεγάλα βλέφαρά τους
Και στα μαλλιά τους ακουμπούν οι ανάσες των πουλιών:
"Καλησπέρα"-πρόθυμος πάντα ο χαιρετισμός τους.
"Είμαι κι εγώ,όπως κι εσείς, αρχαίο ποίημα
Θα 'θελα να χαθώ μια κυριακάτικην ευδία,
Ενώ θα με χειροκροτούν σα να'μουν αερόστατο
Ή του χωριού ο τρελός, με τα λυμένα του κορδόνια.
Ψάχνω κι εγώ,όπως και σεις,το μικρούλη Χριστό.
Πριν την υπέρτατη μουσική φορέσω, για μανδύα,
Να μ'ευλογήσει".