Δευτέρα 5 Μαΐου 2014

ΣΗΜΕΡΑ ΠΗΡΑ ΔΕΚΑ
Στο πουθενά και το ποτέ ανάμεσα
Ένας καιρός βρεγμένος-
Χρόνος για να ξεχνάς τη λήθη.

Εδώ φυτρώνει η μια πλευρά της ίριδας
Την άλλη δαγκώνει η γυναίκα με τα μαύρα
Σαν ένα μαρς με χάλκινα
Που τινάζει αποχαιρετιστήρια μαντίλια
Κι ένα "ως ευ παρέστης".

Στον κόσμο αυτό δεν λείπουν οι εκλείψεις
Σπίτια που μικραίνουν,
Όπως οι λιπόθυμες σβήνουν πυγολαμπίδες,

Μια θάλασσα που βρέχει τ' όνομά της από μέσα.

Τα παιδιά
Που ακουμπούν στα χέρια σου ένα μικρόν αέρα
Και λεν "σήμερα πήρα δέκα".


ΣΙΩΠΗΛΟ ΑΛΩΝΙ

Η ΜΟΥΣΙΚΗ
Η γυναίκα με τα μάτια στο χρώμα του κυκλάμινου
Κοσκινίζει τ'αστέρια
Μήπως της απομείνει λίγο φως,
Να το προσφέρει στον τυφλό της γωνιάς
Με τη φυσαρμόνικα,
Που παρατείνει τη ζωή μας
Όσο ένα φριχτό πεταλούδισμα στην κλειστή παλάμη.

Τη μουσική που περισσεύει, τη μαζεύουν οι άγγελοι
Ή γεμίζουν μ'αυτή τις τσέπες τους τα παιδιά
Και την πετούν με φούρκες στα πουλιά:

Τα τελευταία,εκτός από το φως
-Που τα κάνει οδοδείχτες για τον προορισμό μας,
Τον Ουρανό-
Είναι φτιαγμένα από ηδύμολπες σονάτες του Μπετόβεν
Από καρίνες πλοίων, στους χορούς του Μπραμς

Και το σιωπηλό αλώνι κάποιων ποιημάτων.



Σάββατο 3 Μαΐου 2014


ΑΝΑΒΩ Τ'ΑΣΤΡΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ

Έπιασα το ποίημα από τη μια του άκρη, τίναξα τη σκόνη των διαττόντων
Και τις ζαλισμένες λέξεις που, κολλημένες επάνω του, φώναζαν
"Ταξί..ταξί..".
Ύστερα το τοποθέτησα κάτω απ' το μαξιλάρι μου,
Εκεί που περιμένουν τη σειρά τους τα διαυγή μου όνειρα.
Πλάι στους σκοτωμένους δράκους των παραμυθιών,
Τους αγγέλους
Και τις αρχαίες σοκολάτες του πατέρα.
"Τί κάνεις;",με ρώτησε η γυναίκα μου.
"Ανάβω τ'άστρα στην πατρίδα μου", της απάντησα.








Παρασκευή 2 Μαΐου 2014

ΑΦΑΙΡΕΣΗ
Κι όμως, αν το καλοσκεφτείς,
Η Ποίηση-
Οιονεί-
Αποτελεί
Μια συνεχήν αφαίρεση.

Τα πάντα αποχωρούν,
Με ευδιάκριτη υπόκλιση:

Τα σπασμένα φώτα της απέναντι ακτής,
Η σκακιέρα των αστεριών,
Ο Λαμπαδίας των ποιημάτων,
Το μπλε φεγγάρι που αναζητήσαμε
Πάνω απ'τους αμμόλοφους.

Ακόμη και ο θάνατός μας
Από άλλους
Θα καταγραφεί.





ΛΑΪΚΑ
"Tί να γίνεται μ' εκείνο το σκυλάκι;".

Ξυπόλητη κι αχτένιστη
Ρωτούσε τους περαστικούς
Κι έδειχνε το στερέωμα.

Την ονομάσαμε "Λάικα".

Εκείνο το σκυλάκι, φυσικά,θάφτηκε
Στη μεγάλη πατρίδα των προλετάριων-
Ίσως με τιμές αρχηγού κράτους.

Από εκείνη
Απέμειναν δυο τσίγκοι της παράγκας της
Ντυμένοι με φύλλα του Ντομινό
Να στάζουνε τις νύχτες
Την τρυφερή της έγνοια.

Πέμπτη 1 Μαΐου 2014

ΕΝΑ ΠΕΘΑΜΕΝΟ ΤΖΙΤΖΙΚΙ




ΑΠΟ ΦΩΣ,ΘΟΡΥΒΟ,ΠΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΑΛΟΥΔΕΣ
Συνήθως, ο χρόνος έρχεται στα όνειρά μου,
Με ύφος παιδιού που έχασε ένα άλογο ή ένα πύργο.
Κρατάει ήχους καμπάνας στο ένα χέρι
Κι ένα πεθαμένο τζιτζίκι στο άλλο.
"Ήλθες να μ'αποχαιρετήσεις;" τον ρωτώ.
Τότε εκείνος στρέφει το βλέμμα
Στο σκοτεινό ουρανό.
Μετράει τις κινήσεις των άστρων
Ή προσπαθεί να διακρίνει ένα νεύμα;
Ξυπνώ πριν μου απαντήσει.
Πετάγομαι απ' το κρεββάτι κι ανοίγω το παράθυρο,
Να γεμίσει το δωμάτιο
Από φως, θόρυβο, πουλιά και πεταλούδες.