Κυριακή 6 Απριλίου 2014

ΘΑ ΤΑ ΞΑΝΑΒΡΟΥΜΕ ΟΛ' ΑΥΤΑ

ΖΕΣΤΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΒΡΟΧΗ
Κι έτσι σκορπίσαμε τους αρμούς του μικρού καραβιού
Του αταξίδευτου οε,οε, οε,οε
Ανάμεσα στα σπάρτα και της χελώνας το καύκαλο.
Μέσα στους στρογγυλούς τάφους τους γυμνούς
Από κτερίσματα.
Ένας άγγελος έδεσε την αιωνιότητα στον πάσσαλο.
Θα τα ξαναβρούμε όλα αυτά
Θα τα ξαναπούμε-
Μόνο που θα μεσολαβήσει μια νύχτα, γεμάτη όξος και χολή
Κι οι πασχαλιές θα μυρίζουν,όπως τ'αστέρια,αδειοσύνη
-Όχι το κενό αλλά τη δυνατότητά του-
Κι οι υπερβολικοί θα σβήσουν όπως οι ποιητές
Θα μείνει Εκείνος κάτω από μια ζεστή αιμάτινη βροχή.





Σάββατο 5 Απριλίου 2014

ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ

ΤΑ ΙΔΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΩΝ
Αυτά τα βραδινά παράθυρα των σπιτιών
Εκπέμπουν ένα χλωμό φως.
Γεμάτο χαρακιές κι απουσίες,
Ένα φως που μυρίζει γιασεμί κι ασετιλίνη.
Το μαζεύουμε στις φούχτες
Και πλάθουμε μ'αυτό τα ποιήματά μας.
Παράδοξα ποιήματα.Συνομιλούν μαζί μας
Μας επισημαίνουν ιδιώματα των παλαιών:
" Θα βρεθώ μετά των άλλων φύλων", έλεγε η γιαγιά
Κι ανέβαινε σαρανταπέντε σκαλοπάτια.

Πέμπτη 3 Απριλίου 2014

ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ

ΚΙΤΡΙΝΗ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ

Τελευταία ονειρεύομαι μια κίτρινη πεταλούδα.
-Είμαι ο Καιρός που απομένει
Μου λέει.
-Φοβάμαι μόνο τις απόχες
Και τις προσδοκίες
Που
Μου
Φορτώσατε.


Η ΑΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΚΡΑΥΓΑΖΕΙ "CUT"

Εγώ βλέπω
Εσύ βλέπεις
Εμείς βλέπουμε το Χρόνο
Στη συνοικία των Παλαιών Μαγαζείων
Όπου τα χάνια γκρεμίζονται αργά
Σα σκηνικά του Μπεν Χουρ.

(Ο σκηνοθέτης κραυγάζει cut).

Τα τριαντάφυλλα ραντίζουν με αίμα τους κήπους
Κι ένα αρχαίο ποδοβολητό σπρώχνει τη νύχτα.

Το πρωί, ένα πουλί
Θα βρεθεί νεκρό πάνω στο φιλιατρό
Του πηγαδιού που στέρεψε
Απ' το νερό της λήθης.

Επειδή ο Καιρός περισώζεται
Ολόκληρος στη μνήμη

Και τα τραγούδια απόμειναν
Οι αντηρίδες
Στον ύπνο
Που είναι η άλλη πλευρά του θανάτου.


Τετάρτη 2 Απριλίου 2014

ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

ΟΙ ΑΡΡΙΖΕΣ ΨΥΧΕΣ
Οι ποιητές είναι τα μυστήρια ποντοπόρα
Που, ενώ έχουν βάλει πλώρη προς τη σελήνη,
Αράζουν τελικά σ' ένα εντός τους νησί,
Φτιαγμένο από λέξεις χωρίς άλω.

Οι λέξεις αυτές φορούν
Καμπαρντίνες και στρογγυλά καπέλα
Κι- άσκοπα- ανεβοκατεβαίνουν σκάλες.

Πρόκειται για τις άρριζες ψυχές των ποιητών
Που, σα νούφαρα, σε στέρνες ταξιδεύουν.

Προορισμός πάντως είναι πάντα το φεγγάρι.


Τρίτη 1 Απριλίου 2014

ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΓΩΝΙΑ


ΟΠΩΣ ΘΑ'ΛΕΓΕ Ο ΔΟΝ ΜΙΓΚΕΛ

Ανάμεσα σε άνθη και ουράνια σώματα
Υφασμένα σε εαρινό άνεμο
Ενεδρεύουν και πιο στέρεα όντα:
Ο Καίσαρ,αίφνης, ο επιληπτικός
Που έπεσε στη θάλασσα
Πίσω απ'τα ψαράδικα του 60,
Ο πατέρας του
Που τον ακολούθησε. Στο ίδιο σημείο.
Συνομιλώντας, υποθέτω,με το χαμένο του παιδί.
Ή ο Μανώλης που τάιζε τους γλάρους
-Κάθε πρωί μια φρατζόλα-
Κι ύστερα πήγαινε για καφέ στη Μινέρβα.
Τον βρήκαν ν'ακούει χερουβικά, στο γουόκμαν.
Εντούτοις εμείς κυνηγούμε τα νέφη
Τη γηραιά μάγισσα με τη σπασμένη σκούπα.
Ενδίδουμε στις σκουριασμένες βροχές
Που χαράσσουν μοναχικά, άγνωστα, χέρια
Κι αγνοούμε τον άνθρωπο
Με το κρέας και τα κόκκαλά του-
Όπως θα'λεγε ο Δον Μιγκέλ Ουναμούνο