Τετάρτη 28 Αυγούστου 2013

ΤΙΠΟΤΕ

ΤΙΠΟΤΕ

Τίποτε δεν είναι όπως υπήρχε μόλις χθες.

Ο Μέγας Αόρατος πρέπει να φοράει επιμανίκια  
Και να μετρά σε ζυγό ακριβείας.

Ενίοτε, ακούγεται ο αεροβόλος συριγμός του Μπουνιουέλ
Και κάποιος , μέσα απ’ το πλήθος, πέφτει.

Είναι κι εκείνο το τρίξιμο της πόρτας που ανοίγει και κλείνει,
Πριν προλάβεις, τα ενδότερα να  αντικρίσεις.


Τρίτη 27 Αυγούστου 2013

ΔΙΟΛΟΥ ΧΑΡΤΙΝΟΙ

ΗΡΩΕΣ
Κι ήλθαν, μνήμες οι λογισμοί, όπως φτωχοί αρλεκίνοι,
να  του θυμίσουνε  εποχές που αισθημάτων έγεμε περίσσιος:
Στων τρυφερών και «Λευκών Νυχτών» τη σελίδα εκείνη
που ο χωριάτης – τ’ όνομά του Μαρέι;- στητός, τραχύς και ίσιος
 τον εσταύρωνε, «δεν υπάρχει λύκος»-και το χέρι του εκίνει.


Και, μετά τους του Φιοντόρ μουζίκους και επίγειους αγγέλους,
 ήλθαν  του κυρ Αλέξανδρου οι ήρωες, στάζοντας αλισάχνη.
Η Ντελησυφέρω, η Μαχούλα, η Ακριβούλα, το  παιδί ενός τέλους πικρού . Ζωή και θάνατος στο χιόνι και την πάχνη.
Σαν το Γιαννιό- την πόρτα της πολυλογούς να ψάχνει
Να πέσει λευκός, με  του «έρωντα» χτυπημένος το βέλος.

Δευτέρα 26 Αυγούστου 2013

ΚΡΕΙΤΤΩΝ ΕΣΤΙ

ΚΡΕΙΤΤΩΝ ΕΣΤΙ

Δεν κινούμαστε μ'αλγορίθμους-ένα ποίημα,
ένα ποίημα πάντα στάζει αίμα καρδιάς.
Κάποτε οι ποιητές, σιωπηρά, καλούν
σε νεκροδείπνους, τους απόντες ερέτες συντρόφους,
 όσους προτίμησαν τους ασφοδέλους από την αγορά.
Κι άλλοτε σκάβουν, σκάβουν ώσπου
να βρουν τον αββά Ισαάκ να-κυρτός- χαράσσει σε πάπυρο:
"Ο αξιωθείς ιδείν εαυτόν
κρείττων εστί
του αξιωθέντως ιδείν τους Αγγέλους".

Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΜΟΥΣΙΚΗ


ΚΑΠΟΙΟΙ

Κάποιοι χαμένοι στο δάσος Δρυίδες  
τις νύχτες γίνονται λέξεις.
Φορούν, φωτοστέφανο, την κρυφιότητα
του ποιήματος
κι ακολουθούν την αντίστροφη των μετεωριτών πορεία.
Κάποιες ξεχασμένα στο δάσος τραγούδια
Αποκτούν άλω, διάτρητη από στόματα Σιληνών,
γεμάτη από κραυγές και βελούδινες νυχτοπεταλούδες.


ΠΑΝΤΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ

Πάντως δεν είναι ακριβώς η στιγμή
που μας τρομάζει,
αλλ’ η Στιγμή.

Η αϊδιότης.

Το πέραν, το υπέρ, το μετά
του χωροχρόνου.

Προσωπικά γεμίζω με στέρεες λέξεις το ποίημα,
όπως η γιαγιά γέμιζε με κάστανα τη χριστουγεννιάτικη κότα.

Και γράφω στίχους όπως αυτοί:

«Χορεύει πάντα στις βεγγέρες της,
πλάι στα τρισέγγονα
που΄ χουν ακόμη κρεμασμένες χειροβομβίδες στο βρακί τους.

Κι ένας σκονισμένος πρωταγωνιστής του σινεμά
Συνομιλεί ,λέει, συχνά μαζί της.
Προσπαθεί να την πείσει
ότι το πήρε το κορίτσι που τον ικέτευε για αυτό
στο σινε «Πάνθεον»- μια βραδιά του ’62.
Το πήρε, τι να ‘κανε;
Εκείνη είχε σηκώσει το μπαστούνι. 

Τον έσωσε, λέει ο ζεν- τότε- πρεμιέ,
τον γλίτωσε το διάλειμμα
με τα φυστικοστράγαλά του. 




Πέμπτη 22 Αυγούστου 2013

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

                               


Η, ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ, ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ


Καθόμαστε τις νύχτες πίσω από τις μπιγκόνιες
και, ψιθυριστά, μιλούσαμε για τον κομήτη.
Κυριαρχούσε, τότε, στο στερέωμα, σαν οπή στον έβενο
του θόλου, σαν την ψυχή της μαϊμούς που ακολουθούσε
 νωρίτερα τους τσιγγάνους.
Ο Αχιλλέας μιμούνταν τον Βέγγο και το Μανέλη-γέμιζαν,
σ’ επίσημο τραπέζι, τις τσέπες, μ’ελιές.
Κι ο Σκορδάς φώναζε απ’ τις απέναντι γρίλιες: «αφήστε με,
γαμώτο, να κοιμηθώ, αύριο έχω μεροκάματο…».

Ξάφνου και διαμιάς, νεφέλη κούφη, τα σκέπασεν όλα.

Και να’, μαι εδώ, συμπαθητικό γεροντάκι, να πληκτρολογώ:
«Καθόμαστε τις νύχτες πίσω απ’ τις μπιγκόνιες…..»