ΤΟ ΧΕΡΟΥΒΙΜ
Η Γλώσσα
Είναι κάτι περισσότερο
Από εργαλείο.
Στην κάθε κούφη λέξη,
Πλαγιάζει κι ένα Χερουβίμ,
Μ'ένα χαμόγελο ανθισμένο.
Ένα χαμόγελο που βλέπουν
Οι ποιητές μονάχα.
Το κόβουν,όπως μια μαργαρίτα,
Το φορούν,όπως ένα στεφάνι,
Και γράφουν ασταμάτητα.

ΠΟΤΕ

Ποτέ δεν είναι νωρίς
Ποτέ δεν είναι αργά
Να θυμηθείς

Κι ο πατέρας,στη στροφή,
Ένωνε το τρίξιμο
Του προσθετικού στο δεξί του πόδι,
Μ'ένα μακρόσυρτο "η Παρθένος σήμερον"

Στην ανθρακιά του ουρανού
Ζεσταίνονταν οι άγγελοι

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΑΜΕΝΟΥΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ

Η γενέτειρα έλκει με γη
Ή
Ακολουθώ τους Ουρανοδείχτες,
Τα πουλιά και τα σύννεφα;

Έτσι,
Εν τόπω στάσει,
Δεν είναι ευδιάκριτο.

Ανομίας νεότητός μου
Μη μνησθής, Κύριε.

Άσε με,τουλάχιστον, εδώ
Στο λαβύρινθο της διερώτησης:

Να ψάχνω στα απορρίματα για Ποίηση,
Να σκορπίζω τα ποιήματά μου αυτά,
Όπως ο Κοντορεβυθούλης,
Για τους νυχτωμένους
Στο
Δάσος.

ΣΤΙΓΜΗ
Το hinc et nunc θυμίζει
Τις φέτες ψωμιού
Που ο παππούς μοίραζε στο τραπέζι
Όμοιες και ισομεγέθεις για όλους

Εμείς είμαστε που κάνουμε
Την ίδια Στιγμή
Προσωπικό μας
Ενυδρείο

Κι άλλος "ιοστεφής τε και λιπαρός"
Αναδεικνύεται
Άλλοι κραυγάζουν
Ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός-
Πάντοτε, βέβαια, μακριά
Από καθρέφτες-

Κάποιες κούφες σεισοπυγίδες
Χειροκροτούνται εν τη Εθνική Οδώ

Είναι κι εκείνοι που οργώνουν
Το ελάχιστο του προσωπικού τους
Καιρού
Με δάκρυα
Για την
Σωτηρία
Του
Σύμπαντος
Κόσμου

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ
Οι ήρωες των παλαιών ταινιών
Που βλέπαμε, καθισμένοι στα χαλίκια
Των θερινών σινεμά,
Πίσω απ' τή φαρδειά φούστα της μάνας,
Με το έντονο κραγιόν στα χείλη,
Έρχονται κάποτε και
Κάθονται απέναντί μας.
Πίνουν το λικέρ που τους σερβίρουμε
Πετώντας ένα "δεν είμαι φίλος".
Μας λένε συνέχειες που λησμονήσαμε,
Τις περιπέτειες τους:
Με αφηρημένους μηχανικούς,
Με φυστικοστραγαλάδες κι ευταξίες,
Με τη γιαγιά του πατέρα
Που σήκωνε το μπαστούνι
Σ' όσους αρνούνταν να το πάρουν το κορίτσι.
Ύστερα, μας χαιρετούν
Και περνούν από τον τοίχο.
Πετούν πάνω από βραδινά συνεργεία
Κι από μάντρες
Όπου κουρνιάζουν κουκουβάγιες,
Πάνω σε σκουριασμένα μεγάφωνα
Απ' όπου ακούγονται-
Ψιθυριστά πλέον-
Οι τελευταίες διαφημίσεις
Για το Στάνταρ Χλωρ
Kαι τις μπογές ρούχων Βλασσόπουλου.

ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΑ
Ξένισεν ο τρόπος
Του ποιητή Μ.Μ.
Όταν-χθαμαλή τη φωνή-
Διάβασε το ποίημά του "Βιογραφικόν"
Ως εξής:
1946, 1947,1948 κ.ο.κ.
"Ο Αριστοτέλης τί θα'λεγε;"κραύγασα,
Ξαφνιάζοντας το αμφιθέατρο.
Την επομένη-ίσως και πριν τριάντα χρόνια-
Τρόμαζα στη θέα του τεράστιου
Ψαροκόκκαλου
Που είδε ο Σπένσερ Τρέϊση,
Αντί του ξιφία που τραβούσε-
Εκλεκτό των καρχαριών έδεσμα.

Από τα χρόνια μας,
Καθώς περνάει ο Καιρός,
Μου'λεγε με τον τρόπο του
Ο σοφός Μιχαήλ,
Χάνεται η μνήμη και τα συναισθήματα.

Μένουν μονάχα
Αύξοντες
Αριθμοί