ΚΑΛΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ
Τελευταία, θέλω να γράψω για τον Αβεσσαλώμ.
Ψάχνω το τεριρέμ των τζιτζικιών που τρύπωσαν στην κόμη του, την ώρα που κοκκίνιζε ο ήλιος, κι εκείνος κρεμασμένος σπάραζε στο κλαρί της συκομουριάς; Γιατί μένω στην αντίφαση του ονόματος; Ένα όνομα κυνηγάει στην ουρά του, εκείνο το ελάχιστο που αλλάζει, κι υπερβαίνει την κατάφαση ή την άρνηση με την απόφανση, το πέρα κι απ’ το πέρα..
Τελευταία, μ’ απασχολούν τα στόματα των μαινάδων. Τις σκέπτομαι όχι με αιμάσσοντα χείλη ή θηλάζουσες θηρία ,αλλά σκυμμένες να γεμίζουν τα κεφαλομάντηλα τους με τα κόκκινα τσαμπιά, τα την καρδίαν ευφραίνοντα.
Επειδή δεν ανθίζουν οι δυϊσμοί και κακό είναι πάντα το εκπεπτωκός αγαθό.