Τετάρτη 21 Αυγούστου 2013

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΦΕΓΓΑΡΙ

Ουραία  τέκνα της Ολοκαίνου,
μάθαμε τουλάχιστον ν’ ακούμε,
τους κρύφιους μετατονισμούς της νύχτας;

Τι θα ωφελούσε όμως κάτι τέτοιο,
τις υβριδικές μας καρδιές;

Το κρέας και τα οστά μας από τη μια
κι από την άλλη μια έλλειψη
που μόνον αυγουστιάτικο δεν είναι φεγγάρι..

Τρίτη 20 Αυγούστου 2013

ΤΟ ΕΞΠΡΕΣ

ΤΟ ΕΞΠΡΕΣ
Ο Εγγλεζονησιώτης μπαρμπα Γιάννης, ο γαλατάς, με το κουρασμένο γαϊδουράκι, ανέβηκε μια χειμερινήν αιθρία, ψηλά.Πέρασε πάνω απ' το υδραγωγείο του Δημητρίου του Πολιορκητού, ξεπέρασε τον άδειο ιππόδρομο, την εκκλησία της Δαμοκρατίας κι εκεί ξεπέζεψε.Έδειξε ότι βρήκεν εξαιρετική τη στερεότητα του αιθέρα. Ήταν 105 χρονών.

Δευτέρα 19 Αυγούστου 2013

ΚΑΛΕΣ ΠΡΟΘΕΣΕΙΣ

Τελευταία, θέλω να γράψω για τον Αβεσσαλώμ.
Ψάχνω το τεριρέμ των τζιτζικιών που τρύπωσαν στην κόμη του, την ώρα που κοκκίνιζε ο ήλιος, κι εκείνος κρεμασμένος σπάραζε στο κλαρί της συκομουριάς; Γιατί μένω στην αντίφαση του ονόματος; Ένα όνομα κυνηγάει στην ουρά του, εκείνο το ελάχιστο που αλλάζει, κι υπερβαίνει την κατάφαση ή την άρνηση με την απόφανση, το πέρα κι απ’ το πέρα..
Τελευταία, μ’ απασχολούν τα στόματα των μαινάδων. Τις σκέπτομαι όχι με αιμάσσοντα χείλη ή θηλάζουσες θηρία ,αλλά σκυμμένες να γεμίζουν τα κεφαλομάντηλα τους με τα κόκκινα τσαμπιά, τα την καρδίαν ευφραίνοντα.
Επειδή δεν ανθίζουν οι δυϊσμοί και κακό είναι πάντα το εκπεπτωκός αγαθό.

Παρασκευή 16 Αυγούστου 2013

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΛΩΤ

Φτάσαμε πια στην ηλικία της γυναίκας του Λωτ και σ'ένα τόπο γεμάτο αλάτι μωρανθέν, θα ήταν ανόητο να θρηνούμε τα καιόμενα Σόδομα. Κοιτάξτε μόνο μπροστά, μπροστά και πάνω. Γιατί άλλωστε, να προστεθεί και η δική μας στήλη, σ'ένα τόπο που γεμάτος είναι από κακόγουστα γλυπτά;

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΟ ΑΛΑΤΙ

Φτάσαμε πια στην ηλικία της γυναίκας του Λωτ και σ'ένα τόπο γεμάτο αλάτι μωρανθέν, θα ήταν ανόητο να θρηνούμε τα καιόμενα Σόδομα. Κοιτάξτε μόνο μπροστά, μπροστά και πάνω. Γιατί άλλωστε, να προστεθεί και η δική μας στήλη, σ'ένα τόπο που γεμάτος είναι από κακόγουστα γλυπτά;

ΣΤΙΣ ΝΕΟΔΜΗΤΕΣ

Στις νεόδμητες πολυκατοικίες, που φύτρωσαν στις παλιές αλάνες, οι μισοκοιμισμένοι θυρωροί απλώνουν το χέρι, ξεκρεμούν τις παιδικές φωνές μας (αυτές που ξεχάσαμε κάποιο βράδυ θαυμάζοντας τους Περσίδες και τον Αλδεβαράν) «ορίστε τα κλειδιά σας» λεν και κοάζουν. Επειδή το παραμύθι με το βάτραχο-πρίγκιπα είχε μείνει μισοτελειωμένο, παίρνουμε τα λόγια, παίρνουμε τα λόγια- κλειδιά, και συνεχίζουμε.