ΜΗΝ ΤΟ ΜΕΤΑΦΕΡΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ
Κι αν αναγνωρίσεις τον δια Χριστόν σαλόν
μην το μεταφέρεις στην αγορά,κακό θα του κάνεις.
Τόσος πόθος για ταπείνωση θα πάει χαμένος,
γέλα κι εσύ με τα καμώματά του,δώσε του αυτό που ζητάει,
την περιφρόνηση των καθώς πρέπει τρόπων,
σκίσε μαζί του το σαβουάρ βιβρ,αυτό που διδάχτηκες στην έκτη δημοτικού,
μην ακούς τους λογικούς,αυτούς που σε κατάντησαν απλό στρατιώτη,
ενώ μπορούσες να 'σαι στρατηγός.
Κι αν σε συνεπάρει η,στα μάτια του,θεία μέθη
μπορείς και να τον μιμηθείς, να κυνηγήσεις τους ίσκιους των νεφών,
να πετάξεις ψηλά το ημίψηλο και τα γάντια σου-
ο δρόμος για τον Παράδεισο δεν είναι ευθύς,
είναι ο δρόμος της άσπρης πεταλούδας και του δαρμένου σκύλου.

ΓΕΜΑΤΟ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ
Τη γειτονιά μας διέσχιζε το τρενάκι
του κοντινού τουβλάδικου-κι ήταν φορές
που ξεστράτιζε για τον ουρανό,φορτωμένο με πηλό,
και γύριζε με τα βαγονέτα του 
γεμάτα παιδιά και τραγούδια.

ΟΙ ΑΠΟΝΤΕΣ
Κι όσο περνάει ο καιρός πληθαίνουν οι απόντες,
στη θέση τους ακινητούν μαύρα φεγγάρια,
ανοίγω τον τηλεφωνικό κατάλογο,τ'όνομά τους
βρίσκεται ακόμη εκεί,καμαρώνουν
ψάχνω παλιές ατζέντες,οι σημειώσεις τους με ξαφνιάζουν,
"Πέμπτη,ραντεβού με οδοντογιατρό", άρα υπήρξαν,
με το ίδιο ξάφνιασμα θα διαβάζουν αύριο-μεθαύριο
και τα δικά μου χειρόγραφα.Δεν αναφέρομαι στα τυπωμένα,
εκείνα τα δέχεσαι χωρίς οδυνηρήν απορία.
Μοιάζει μια αγκύλη,μια ιδιορρυθμία στην αράδα
να τους ξαναφέρνει κοντά μου,το"Σκορδάς,αντζούγες 0,50"
σ'ένα μπακαλοδέφτερο του πατέρα,με κάνει ν'ακούω τον τριγμό
του ξύλινου ποδιού του,η μάνα κρατούσε ημερολόγιο μιαν εποχή,
έρχεται και το διαβάζουμε μαζί, η Μαρία σκορπίζεται
σε σημειώσεις για ψώνια,σ'αριθμούς τηλεφώνων,σε λόγια γνωστών,
στα τραγούδια που ακούγαμε.

Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΟΓΛ
Οι ερμοκοπίδες
ο Άγιος Διονύσιος,επίσκοπος Παρισίων,
ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος,όπως εικονίζεται
αριστερά στο τέμπλο,
τρεις τσιγγάνοι που κουβαλούν το μπρούτζινο μπούστο
της Σοφίας Βέμπο,
ο Κάρολος Ογλ,ανταποκριτής τωνTimes

περπατούν την οδό των κομμένων κεφαλών.

Ο Κάρολος Όγλ έπεσε σε ενέδρα μεταξύ Πορταριάς και Μακρινίτσας,
όταν έστειλε στον Ρετζέπ Καπουδάν Πασά
το εξής σημείωμα:
"Επειδή γνωρίζω ότι θα βομβαρδίσετε τη Μακρινίτσα,
μεταβαίνω εκεί για να γλιτώσω".

ΟΥΚ ΗΝ Ο ΕΠΙΓΙΝΩΣΚΩΝ ΜΕ
"Πάρτα,τί να τα κάνω εκεί που πάω;"
είπε
λες
και δεν οδεύαμε παράλληλα.
Κι εγώ τί να τα κάνω τόσα τραγούδια
-δικά σου και δικά μου-;
Τα καρφιτσώνω στο στήθος των περαστικών,
πανηγυρτζίδων,άγνωστοί μου ξεφύτρωναν
-κατενόουν εις τα δεξιά και ουκ ήν ο επιγινώσκων με-
μόνον άγνωστα πρόσωπα,
ξένα κορμιά,άδεια χέρια,
μια δίψα ακόρεστη για τα χαρτάκια που παίρνουν ευλογία,
τί στο καλό σου προσφέρει ένα ποίημα,
στον ποιητή,
σίγουρα,μια καλή κλωτσιά στα πισινά,
το δικαιούται ο υπερτροφικός εγωϊσμός τους,
όπως έλεγε (για τους καλλιτέχνες,γενικά)
ο μακαρίτης Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.