Τρίτη 5 Αυγούστου 2014

Α,ΑΥΤΟΣ Ο ΓΚΡΕΜΟΣ...ΜΑΣ ΠΗΡΕ ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ
Το'χουν αυτό οι νύχτες, να τρελαίνουν τους ποιητές
και να τους ταξιδεύουνε στο Σείριο,στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού,
στην άλλη άκρη του πληκτρολογίου,τελοσπάντων,
όπου χορεύουν οι Σουλιώτισσες (ανθοί της αμμουδιάς οι αχινοί)
και πέφτουν απ'τη σκάλα-Ζάλογγο,πάνω στο τρύπιο στρώμα-
το 'φερε ο κύριος Κώτσης μαζί με το βιολάκι του,
τα κουβάλησε με το καρότσι εκείνου του μυστήριου μεταφορέα
που άρπαζε καδρόνι όταν το σταυρό σου έκανες πλάι του.
-κι είχαμε το παραπέτο γεμίσει σταυρούς-.

Α,αυτός ο γκρεμός μας πήρε τα ωραιότερα κορίτσια...
Πού είναι η Βάσω, η Θέου,η Ελένη; Ποιά,πλέον, θα παρακαλούσε:
"Φώναξε μάγισσα την Άννα την κατσικού",
εκεί στα χαλάσματα της ροτόντας, στο παλιό Φωταέριο;

Κι ο Τραγουδάρας δεν καταλάβαινε τί μας στερούσε κι εξακολουθούσε
πάνω απ'το ακκορντεόν του-στη στεριά δε ζει το ψάρι.



ΚΙ ΟΧΙ ΤΟ ΠΕΤΟ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
Υπάρχουν ποιητές που δεν έχουν γράψει ούτ' ένα στίχο.
Δεν εννοώ αυτούς που υποκλίνονται μπροστά στα δέντρα
κι έχουν αναγάγει σε θεότητες λέξεις χοϊκές Δε θεωρώ ποιητή
τον εαυτό μου, όταν συνθέτω το συρμάτινο:
"Υποτίθεται ότι το θύμα δεν είναι αναίτιο,αφού σ'ένα βαγόνι μακρινό
καπνίζει ο δολοφόνος".Ούτε όσους αλλοιθωρίζουν μετρώντας ουρανούς
μ'αρχαιοπτέρυγες και κόκκινα ρυάκια.
Ποιητές είναι όσοι έχουν λειάνει την καρδιά τους κι έχουν κάνει βότσαλο
το αρχαίο θαλασσόξυλο,όσοι μυρίζουν καλοσύνη και δεν ζητιανεύουν λέξεις,
δεν ξέρουν καν ότι είναι ταπεινοί,μοιράζουν την ψυχή τους στους περαστικούς,
ήλους ζητούνε για τα πάθη τους, σπέρνουν την αθωότητα που κέρδισαν,
αγκάθια φορούν στο μέτωπό τους,μονολογούν ατέλειωτα για τα ανθρώπινα,
βρίσκοντας πως δεν μπορούν τα θεϊκά να φτάσουν.
Οι γλυκοφιλούσες τους ταξιδεύουν στα πέλαγα
ή-ρόδα αμάραντα-τινάζονται απ' τη γη.
Δεν ψάλλουν τα κεκραγάρια για να τους ακολουθήσουνε τ'αηδόνια,
τ'άνθη τους κοσμούν σταυρούς κι όχι το πέτο των ανθρώπων.



Δευτέρα 4 Αυγούστου 2014

ΜΙΑ ΛΑΜΠΑ ΑΝΑΜΜΕΝΗ
Με πλήρωνε με βότσαλα-τα ρέστα δικά μου.
Κι,ω.υπέρτατη μουσική....
Όλοι θα φύγουμε,
γιατί να μας τρομάζει μια λάμπα αναμμένη στο σκοτάδι;

Κυριακή 3 Αυγούστου 2014

ΑΛΛΩΣΤΕ
Πώς να υφίσταται νόστιμον ήμαρ
όταν ο χρόνος είναι ευθύς;
Λέξεις βαριές,βέβαια,πέφτουν στο χαρτί,σα δάκρια
ή στάλες μπόρας που περνάει από μακριά
κι ακούγονται από cd τραγούδια των σειρήνων.
Όμως η μέρα της επιστροφής, γεμάτη μουσικές,
γεμάτη γλάρους, δε θα'ρθει ποτέ.

Άλλωστε δεν ξεκινήσαμε κανένα ταξίδι.

Μόνο να σχεδιάζουμε και να μετρούμε συνηθίσαμε.




Σάββατο 2 Αυγούστου 2014

ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΘΕΙ ΤΟ "ΑΡΑΓΕ"
Ο χρόνος...Τί υπάκουο σκυλάκι...
Εντούτοις θα λησμονηθώ- όσες σήραγγες κι αν έχω σκάψει
εντός του,
όσες νυχτερίδες κι αν βγάζω απ'το ημίψηλο
να διαβάσω στα πτερύγιά τους το μέλλον,
όσους καθρέφτες κοίταξα, πριν προφέρω το "άρα".
Βέβαια, υπάρχει η αυτοαλήθεια
και το "δεύτε αριστήσατε",στην όχθη της Γεννησαρέτ
όταν όλα υφίστανται -ως δυσδιάκριτα- μιας βεβαιότητας την πίεση.
Οι αραποσυκιές ίσως χειροκροτήσουν ξανά τους κομήτες
και τα λουλούδια μπορούν
να δείξουν δρόμους παλιούς στους ελέφαντες





Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014

ΕΝΑ ΧΩΝΑΚΙ ΜΕ ΝΟΤΕΣ ΤΟΥ ΠΙΑΤΣΟΛΑ
Στη γωνία Ερμού με Λώρη,
ένας γέρος με ακορντεόν,
με πενήντα μόλις λεπτά, σου γεμίζει ένα χωνάκι
με νότες του Πιατσόλα.
Κι αναρωτιέμαι, γιατί αυτή η ασήμαντη εικόνα
μου θυμίζει τον αξιοπρεπέστατα ντυμένο ζητιάνο
-ξεφτισμένο σακάκι
και γραβάτα-στη Νεάπολη των αρχών του '60.
"Κυρία"σεμνοπρεπώς μιλούσε "λίγο ψωμάκι,τίποτε άλλο".
Κάποτε αναρωτιόμουν τί το'κανε τόσο ψωμί...
Ύστερα κατάλαβα ότι πολλοί, τότε, το στερούνταν κι αυτό.
Τώρα λυπούμαι που δεν έψαυσα στις παλάμες του,
την ώρα που του ακουμπούσα τη φετούλα,
για τον τύπο των ήλων.