Παρασκευή 9 Μαΐου 2014

ΤΙ ΑΠΕΓΙΝΑΝ ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ;

Κοιμάμαι, ακόμη, με λέξεις κάτω απ' το μαξιλάρι.
Λέξεις που έρχονται από χώρα μακρινή-
Αυτή που ονομάσαμε "Παιδική εν τόπω στάση".
Λέξεις που κρατούν ένα περίστροφο στον κρόταφό τους
Ή παίζουν το κρυφτό μοναχικά,
Όπως ο ήρωας του Χέρμπερτ Τζόρτζ Γουέλς
Όταν έτρεχε στο δωμάτιο φωνάζοντας "πού είμαι;"
Κι εγώ έβλεπα απ' το παράθυρο τη χελώνα
Και την ανθισμένη ροδακινιά.
Έβλεπα τα πορτρέτα όσων υπήρξαν
Όταν, όπως ένα "θα", δίπλωνα τα φτερά μου.
Μύστακες και μαντίλια-τί απέγιναν εκείνα τα σπίτια;




Πέμπτη 8 Μαΐου 2014


ΤΗ ΔΡΟΣΟΥΛΑ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΑΞΕΙ
Φυτέψτε αυτό το στίχο σε νυχτερινό ουρανό.
Θα'ρθουν οι φωτεινοί του άγγελοι
Να σκαλίσουν την απέραντη βραγιά του.
Θα' ρθουν τα περιστέρια του πρωινού
Να πιούνε τη δροσούλα που θα στάξει.



ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΔΕΙΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
Ο τελευταίος, πριν πεθάνει, γίνεται δολοπλόκος:
"Εδώ παππάς, εκεί παππάς

Πού βρίσκεται
Το ποίημα;".

Ζογκλερισμοί,ημίφως,τ'αστέρια-τεθνεώτες γαλακτοπώλαι.

Και μία έκλειψη σαν εκείνη του Αντονιόνι.

Μου λεν
Να γράψω για τον έρωτα.

Τον έρωτα τον κλέψαν
Τα πετροχελίδονα,
Οι φαύνοι
Και μια μικρή αλεπού που την ταΐζαμε στο στόμα,
Ψωμί και κρέας.

Ο τελευταίος,πριν πεθάνει,χρεμετίζει
Φύσημα γεμάτο γιασεμιά.

Είναι ο Χείρων,ο Φόλος,ο Δρύαλος;
Είναι η απορία;
Το ποίημα είναι;



Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΕΤΕΡ ΧΑΝΤΚΕ


ΣΤΑ ΕΝΤΕΚΑ ΒΗΜΑΤΑ ΣΤΗΜΕΝΗ Η ΜΠΑΛΑ
Βρήκε σ' ένα μοτέλ, στην Καλιφόρνια
Το τζου-μποξ με τους τάφους
Των τραγουδιών που χόρευαν μαζί μας
Στις παλιές εκδρομές,
Που έπιναν νερό με τις χούφτες μας
Ενώ, στον πάνω όχθο,
Κελάριζε, αόρατο, ένα πνιγμένο κατσίκι
Και τα πλατανόφυλλα μύριζαν φρέσκο ψωμί.
Ο Πέτερ Χάντκε
Είχε ήδη σκιές δασών στο μπλοκάκι του
Ένα Κινέζο που υπέφερε
Όλα τα δέντρα με το όνομα Αλίκη
Και τον αγχώδη του τερματοφύλακα.


Τρίτη 6 Μαΐου 2014

Η ΖΩΙΤΣΑ
Τότε, περνούσαμε με τη Ζωίτσα,τη βάρκα του Γιάννη του Αράπη,
Στο λόφο των Πευκακίων,συνοδεύοντας αόρατους αρχαιολόγους.
Ώς τις παλιές μπαρουταποθήκες.Θυμόμουν την αφήγηση του παππού:
Εδώ, ένας γερμανός φάνηκε στην άμπωτη,το κρανίο γεμάτο κόκκινα καβούρια.
Η βάρκα πέταξε κάποτε.Κατέβασε τον πατέρα πρώτα.Και τον Μπορτζελάκη.
Να δοκιμάσουν τη στερεότητα του αιθέρα.
Συνεχίσαμε οι υπόλοιποι.
Παλιά, κοντά στο φάρο, βρίσκονταν το στέκι του Βασίλη.
Καλαμαράκια τηγανητά, καβγάδες για ένα τόπι από σφουγγάρια-
Βράδυ.
Κάποιος φώναζε βοήθεια απ'τη σκάλα,βοήθεια:"Δέστε μου καλά την πέτρα
Ή φέρτε μου την Καλυψώ".Μακρυά περνούσε ολόφωτο το "Κύκνος".
Όταν ξαναπέταξε η Ζωίτσα ξεφόρτωσε το βαρκάρη.
Υποθέτω ότι οι αόρατοι αρχαιολόγοι παίρνουν πλέον το λεωφορείο.
1,40 ευρώ.
-Όλα ακρίβηναν στα χρόνια μας.

Η ΑΝΟΙΞΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ


ΣΤΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΤΙΣ ΑΚΡΕΣ
Αδιαφιλονίκητα, η Άνοιξη αυτοκτονεί τις νύχτες,
Πριν μπούμε στις στοές των ανοιξανταρίων
Κι ο άγγελός μας, μάς κρεμάσει όνειρα ακριβά,
Στις άκρες των βλεφάρων,
Αργά ν'ανοίγουν
Όπως στα πεζοδρόμια τα νυχτολούλουδα,
Λίγο πριν μας τραβήξει ο ύπνος το σεντόνι
(Θάλασσα που σκεπάζει αστερίες και κοχύλια).

Χάνεται η Άνοιξη, με τ'άστρα που μυρίζουν νεραντζάνθι,
Και των παιδιών απομένουν τα νυχτερινά τραγούδια
Στου φεγγαριού κρεμάμενα τις άκρες.

Η Άνοιξη κάθε πρωί ανασταίνεται
Με το φως το μεθυσμένο
Κι ένα γιορντάνι φοράει από τιτιβίσματα.