Πέμπτη 6 Φεβρουαρίου 2014

ΜΙΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΝ ΝΙΚΟΛ

ΜΟΝΟΝ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ
Από τ' αναβρυτήριο των λέξεων
Τινάχτηκε μια πεταλούδα.
Ο νευρωτικός πεζογράφος την ονόμασε Νικόλ,
Την τοποθέτησε
Ανάμεσα στο τίποτε και το πουθενά
Κι άρχισε να της πλέκει ένα κασκόλ.
Ο υπερφίαλος ποιητής έσπασε την απόχη του 
Έβγαλε το καπέλο,
Υποκλίθηκε
Και με μια μαύρη καρφίτσα
Την πέρασε στο πέτο.
Μόνο ένα παιδί είπε "Αυτή
Είναι μια ωραία άσπρη πεταλούδα
Που τινάχτηκε από τ' αναβρυτήριο των λέξεων-
Τί καλά, θα' χω ένα φίλο
Να παίζω το κρυφτό".


 

ΑΥΤΑ Τ' ΑΧΤΕΝΙΣΤΑ ΠΕΥΚΑ

ΦΙΜΩΣΕ ΤΑ ΤΡΙΖΟΝΙΑ ΜΟΥ
Ένα ποίημα περπατάει αργά
Πλάι σε μιαν ατσάλινη θάλασσα-
Κάτω απ'τη βροχή.
"Ο Χρόνος- μουρμουρίζει-
Αυτός ο είναι ο βιαστής και κλέφτης:
Άδειασε τις στέρνες μου
Από κούφιους πουλιών σκελετούς
Που ανακάλυπταν τα παιδιά
Και κραύγαζαν- ελάτε να δείτε.
Ο Χρόνος θόλωσε τους ήλιους
Και τα τριζόνια μου φίμωσε.
Παρηγοριά μου άφησε
Αυτά τ'αχτένιστα πεύκα
Όσα κλαίνε ρετσίνι τ'απογεύματα
Απ'τις εγχάρακτες καρδιές
Το τέλος σημαίνοντας των ερώτων-
Ο Χρόνος
Που κρύβεται στη φωλιά του σκορπιού
Στου ποντικιού τη μουσούδα".




 

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

ΒΙΟΛΕΤΙΑ ΟΠΩΣ Η ΠΡΟΣΜΟΝΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ

ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ ΚΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
Η Άνοιξη(κατ'ακριβείς πληροφορίες)θά'ρθει
Με μια θάλασσα στα χέρια,
Έρημη θάλασσα και σιωπηλή
Ώπως τα σκληρά πορτραίτα στους τοίχους. 
Θα' ναι κυκλική τούτη η εποχή-
Το τέλειο θα σημαίνει και το μηδέν.
Και βιαστική, όσον όλοι οι κυνηγημένοι,
Με χαίτη από σωρείτες που κρύβουν κι εμφανίζουν
Λέξεις, μικρές νεράιδες και σειληνούς 
Επιστολές και ασπρόμαυρες φωτογραφίες.
Η Άνοιξη θα κυοφορεί πανηγύρια
Με νταούλια και πίπιζες
Και ιποκάμπους που εμμέσουν τα παιδιά τους.
Μη με κατηγορήσετε ότι παρέλειψα τα άνθη:
Κοιτάξτε τα δάχτυλά σας,
Δείτε τις ρίζες και τα πέταλά τους-
Μυρίστε τα τραγούδια που παίζουν
Ατέρμονα τραγούδια βιολετιά
Πιο βιολετιά κι από την προσμονή των αγγέλων.


 

Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2014

ΟΙ ΕΛΕΦΑΝΤΕΣ ΞΕΧΝΟΥΝ ΟΤΑΝ ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ

ΦΑΝΑΡΑΚΙΑ ΧΑΡΤΙΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ
Τί γίνεται,καλέ μου Χέλντερλιν, όταν οι ποιητές
Προτιμούν να κοιμηθούν;
Τα παιδιά που υπήρξαν κάποτε οι ίδιοι
Γίνονται φαναράκια χάρτινα παραμυθιού
Κι αναβοσβήνουν σαν τους φάρους
Για πλοία που  ποτέ δε θα φανούν.
Οι σιτοπώλαι μαζεύουν στη χούφτα τους διάττοντες.
Τους παίζουν στους πεσσούς,φτηνοί παπατζήδες,
Κούφιοι,ελιοτικά αχυρένιοι, άνθρωποι
Που κοστίζουν την ανομβρία των ματιών
Εκεί, στις όχθες Λεμάν ή στη Βαβυλώνα
Όπου παίζονται και χάνονται οι αυτοκρατορίες
Επειδή η κυρία προτίμησε τον Μπέρναρντ
Από τη σοφίτα με τα βιβλία.
Οι ελέφαντες ξεχνούν όταν οι ποιητές κοιμούνται
Οι γεναριάτικες γάτες σωπαίνουν.
Αντί για άνθη η μικρή γαζία
Τινάζει βλέφαρα και ποντικοουρές.
Γι αυτό δεν πρέπει να σωπάσουνε οι ποιητές.
Για να' χουν οι τρελοί τον ανεμοδείκτη τους.

Δευτέρα 3 Φεβρουαρίου 2014

ΟΧΙ Ο ΤΖΕΠΕΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΗ ΚΟΥΚΛΑ


ΣΑΡΚΑ ΦΘΟΓΓΩΔΗΣ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ
Μέτρησα πέντε "ωσάν" στο ποίημα.
Να το πω με ειλικρίνεια-
Δε ζωντανεύω τα άδεια κελύφη
Τις αποξηραμένες χελώνες,
Τα αρχαία λουλούδια,
Τις λέξεις:
Παρομοιάζω.
Όμως- που να πάρει-το αίμα τους
Θέλω να νιώσω να χτυπάει:
Μια της ζωής τους επιβεβαίωση,
Η δική μου καρδιά
Να γίνει και δική τους.
Να' μαι εγώ ο ίδιος
Το τραγούδι.
Όχι
Ο Τζεπέτο με την ιδιόρρυθμη κούκλα
Αλλ ο γεννήτορας
Σάρκας
Φθογγώδους
Και ζωντανής. 


ΤΟ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΕΜΜΥΔΙ ΤΩΝ ΝΕΚΡΟΔΕΙΠΝΩΝ

ΤΟ ΣΠΑΣΙΜΟ ΤΩΝ ΚΟΥΜΠΙΩΝ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ
Τα ποιήματα φυτρώνουν πάνω σε πέτρες
Όπως τα φινοπωρινά λουλούδια,
Τρίζουν όπως τα τσέρκια
Στις παλάμες των παιδιών.
Η ανάσα τους μυρίζει βρεγμένο χώμα.
Μας χαιρετούν όπως οι ίσκιοι της κληματαριάς
Τις νύχτες που τρελαίνονται οι ανεμοδείχτες
Και ανασταίνονται παλαιολιθικά τσουκ μποξ.
Τα ποιήματα είναι το ψωμί και το κρεμμύδι
Των νεκροδείπνων,
Τα όνειρα του Σταύρου Τορνέ και τ'αναμμένα κεράκια,
Τα εικονίσματα που τινάχθηκαν απ' το νερό
Όπως τα δεφίνια, με το σπάσιμο των κουμπιών
Της θάλασσας.
Χωρούν αυτόχειρες και ωδικές τοιχοσαύρες
Το αιώνιο κορίτσι που ισορροπεί βραδινόν ανανά
Σα στάμνα στο κεφάλι.
Τα ποιήματα δεν τελειώνουν-
Όπως τα παθήματα των μαρτύρων:
Έρχεται κάποιος, στο τέλος
Και τους παίρνει το κεφάλι
Ν'απαλλαγουν κι ο ποιητής κι ο αναγνώστης,