ΤΡΑΥΜΑ ΣΤΗΝ ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΖΟΦΟΥ
Εδώ, στην άκρη του Καιρού
Ισορροπεί ένας κήπος
Νυχτερινός.
Πιασμένος σε μικρές πυγολαμπίδες
Άδειος από νεκρούς αδριάντες
Γεμάτος από ενύπνια πουλιών.
Εδώ, το απρόβλεπτο ελλοχεύει-
Είναι το τσικ της νυχτερίδας
Στο μάγουλό σου
Η αστρόσκονη στην κόμη και το πέτο
Κι ένας λευκός ιβίσκος-
Τραύμα στην αθωότητα του ζόφου.
Εδώ, στην κώχη του ματιού
Ας δούμε κάθε δάκρυ
Οθόνη
(Οι κήποι όλοι μοιάζουν)
Για μία προσευχή
Ένα φίλημα
Μια προδοσία.
 

ΜΑΣ ΚΟΡΟΪΔΕΨΕ Ο ΡΑΨΩΔΟΣ
Τα πουλιά κι οι πεταλούδες
Εδώ
Γίνονται
Φως.
Κι εκεί που πηγαίνουμε θα βρούμε
Τις κόρες με τ' ατέλειωτα βλέμματα
Και στα μαλλιά τους καρφωμένα
Τα
Νυχτερινά γιασεμιά.
Δεν υπάρχει πουθενά
Η Νέκυια των ίσκιων
Που διψούν για αίμα τράγου-
Τελικά
Ο τυφλός ραψωδός
Μας κορόϊδεψε.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΛΟΥΝ ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ
Τα ποιήματα
Δεν φιλοξενούν πάντοτε
Τις σερπατίνες και τις άνουρες
Αλεπούδες
Του κλόουν Ντύλαν Τόμας
Ή
Τα πολύηχα σκαρίμπεια κουδουνάκια.
Κάποιοι στίχοι είναι κρυστάλλινοι.
Στη γλώσσα προσφέρονται των εγγόνων
Της Σταχομαζώχτρας.
Αλλοι ανασταίνουν το μάγο
Της Αιώνιας Επιστροφής-
Μια που όλα τελειώνουν και ξαναρχίζουν
Οφείλουμε να τ'αποδώσουμε έτσι
Ώστε να φανεί η ομοιότητα
Όπως φαίνεται ένας Άγγελος
Όπως ακούγεται το μπιγκ-μπαγκ
Αν γυρίσουμε στα βραχέα
Ένα ραδιόφωνο της δεκαετίας του 50
Μαζί με μαρς και κοασμούς
Και το "καλημέρα παιδάκια"
Της θείας Λένας.

 

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΙΝΑΙ ΓΔΑΡΜΕΝΟ ΦΩΣ
Φεύγω
Προς το φεγγάρι που ενεδρεύει
Ανάμεσα στα τελευταία σπίτια
Του Συνοικισμού.
Προχωρώ
Τυλιγμένος το ατέλειωτο πριόνισμα
Των γρύλων-ένα τεριρέμ δοξαστικό.
Το σκοτάδι είναι μόνο γδαρμένο φως.
Άτεχνα γδαρμένο
Με υπολείμματα άστρων και κομητών.
Περπατώ και βουλιάζω
Σε χρεμετίσματα αρχαίων αλόγων
Που σαπίζουν στην άκρη των λιθοστρώτων.
Ξεπερνώ παιδικά επιτάφια κεριά
Εφηβικούς λαβυρίνθους
Βεβαιότητες ενηλίκων.
Αποχαιρετώ μόνο τον άνεμο
Και κινούμενους πάνω σε τοίχους-
Σαν αποχαιρετιστήρια μαντήλια-
Ίσκιους κληματαριάς.

 

ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΛΥΠΗΜΕΝΟΥ ΣΚΥΛΟΥ
Ο άνθρωπος που σ'ακολουθεί
Όπως ο, τυλιγμένος την οσμή
Της αραβικής ακακίας
Ίσκιος του μεσημεριού
Έχει το βλέμμα λυπημένου σκύλου.
Ισορροπεί την, απ' όλα, παραίτηση
Σαν σβούρα
Στην άκρη των δακτύλων.
Μιλάει για το μυστήριο της απουσίας
Προοπτικής.
Βάζει στοιχήματα με τον εαυτό του:
"Υπάρχω, αν στρίβοντας τη γωνιά
Δω κάτι σαν ποίημα-
Ένα παιδί,να πούμε"
Ο άνθρωπος αυτός διαπερνά
Τους τοίχους και τα δευτερόλεπτα.
Καταλήγει ο ίδιος
Θεώρημα.

ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΑ
Τίποτε δε χάνεται
Ο Καιρός θα στήσει και πάλι μπροστά μας
Ό,τι αφήσαμε πίσω.
Ένα ον ή ένα σκηνικό
Ένα τραγούδι ή μια σημαία.
Όλα θυμίζουν την πορεία του κλόουν
Το μεθυσμένο διαβάτη.
Ένα σκαραβαίο
Ένα παιδί,μια κόκκινη σβούρα.
Κι ό,τι ειπώθηκε για την Ιστορία
Πέστε το λογοπαίγνιο ατυχές.
Απλώς, κάποια φορά
Ο κύκλος θα επαναληφθεί
Και το δικό μας βλέμμα θα λείπει
Θα'χουμε πεταχθεί-
Ας το διατυπώσουμε έτσι-
Στο περίπτερο
Κάποιου ξένου Γαλαξία
Για τσιγάρα.