ΘΙΑΣΟΣ ΟΛΟΦΩΤΟΣ 2

Δεξιά το κοκκινότουβλο σπίτι με τη γαζία, να κουδουνίζει στο σκοτάδι.
Αριστερά η παραγκούλα της κυρα Φιλίτσας που έδιωχνε τα πνεύματα
Με
Τον -ύψινο σταυρό της Αιδηψούς
Στο μέσον εμείς
Θίασος ολόφωτος
Με αιώνες στην καμπούρα του πατέρα που μετρούσε τ' άστρα
4,2,8,15

ΠΩΣ;

Πώς
Μέσω ποιου ρωγμώδους γλαυκού
Πώς

Περάσαμε

Από την εποχή των "αφιάνων"
Που βοσκούσαν ήρεμα στους κραμβοκήπους

Στην αρίθμηση ημερών ασήμων

Πώς

Στην αναμονή

Του οριστικού και τελεσίδικου σφυρίγματος του Σταθμάρχη;

ΤΑ ΠΑΛΑΙΟΜΟΡΦΑ

Την εντελέχεια των παλαιόμορφων μας ποιημάτων
Αποτελουν το τσικ μιας νυχτερίδας
Το δαχτυλίδι που έπεσε στη χαραμάδα κοριτσίστικου χεριού
Κι ό,τι εντέλει σκοτεινά χλωρό
Μπορείς να ονομάσεις

Προσωπική
Πλειστόκαινο.

ΤΟΙΣ ΠΑΣΙΝ, ΑΓΝΩΣΤΩΣ, ΓΝΩΣΤΑ

Καμμιά λέξη δεν εμπεριέχει
Περισσότερες κι εντονότερες εκρήξεις
Κανένας λόγος από άλλο Κόσμο
      Ή αυτό
Το εντός μας που είναι άγνωστο
Σαν άλλος Κόσμος
         Ή
Σαν άλλη λέξη

ΣΟΛΩΜΙΚΟΝ 2

Τρίτη, 2 Ιουλίου 2013

ΕΝΥΠΝΙΟ

Την ώρα που τα νυχτολούλουδα
Χαμόγελα φορούσανε θλιμμένα

Θυμίζοντας
Στην επίσημη περιβολή τους
Τον

Παιδιόθεν 

Στ' αυλάκια μυαλού περιπλανώμενο
Κλόυν Μίσκα

Είδα
Λίγο πριν πέσει η νύχτα

Ν' ακολουθεί τον ανάστροφο δρόμο των διαττόντων

Μια

Λευκή
Παιδική
Ψυχή

Μεσ' το μεγάλο χέρι ενός αγγέλoυ

ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΟ ΑΣΠΡΟ ΚΕΝΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΤΣΑ;

Το
''Πέραν του.."
Προσφέρει στον στοχαστή
Τη δυνατότητα αποκάλυψης ετέρου
"Πέραν του..."

Βεβαίως υφίσταται μια συνέχεια, ανάμεσα στο

Φιλοσοφείν,

Το ρήμα

Σοφίζομαι,

Προφερόμενο από παπαδιαμάντειο "λαδικόν"
-Προφανώς άπτον ακοιμήτους κανδήλας- γραϊδιο,

Και την εξαντλητική
Εμμμένεια

Εκείνου που εγκατέλειψε, με μια τρύπα στο καπέλο, το

Πεδίο της μάχης
Με τον όρκο
Να  μη ξαναγυρίσει χωρίς καινούργια σκακιέρα